Coffee Talk Tokyo review – Zelfde schip, nieuwe kapitein?

Coffee Talk Tokyo is eindelijk hier. Ik ben een groot fan van deze serie, dus ik zat zeker te wachten op het derde deel. Ook ben ik benieuwd hoe de game koers gaat wisselen zonder bedenker en schrijver Mohammad Fahmi na zijn tragische overlijden halverwege de productie van deel twee. Gaan we de verandering merken?

Wat is Coffee Talk Tokyo?

Coffee Talk Tokyo is het derde deel in een serie narratieve visual novels. Jij speelt als de barista van een café. Je serveert de juiste drankjes, maar luistert vooral ook naar de verhalen van je verschillende klanten. Soms is dat genoeg om iemands leven volledig te veranderen. Of dit op een goeie manier gaat, dat is aan jou.

Deze verandering breng jij teweeg met minimale gameplay. Elk personage dat je tegenkomt, heeft meerdere eindes die beïnvloed worden door jouw keuzes. Deze keuzes vind je in de drankjes die je serveert, hoe je op ze reageert en zelfs of je bepaalde posts op Tomodachill hebt gezien en geliket. Meer dan dat doe je eigenlijk niet.

De game speelt zich af in een magische versie van onze wereld in 2026. Alles is zoals we het kennen, behalve dat er naast mensen ook kappa’s, draken en zelfs spoken het café bezoeken. Dit fantasy-element zit wel een beetje in de achtergrond. Je klanten hebben het vooral over alledaagse uitdagingen. Erika heeft problemen op school, omdat ze half Japans en half Engels is, waardoor beide groepen haar pesten. Kenji gaat net met pensioen en weet nu niet wat hij moet met zijn tijd.

Houd jij van games waarin emoties hoog oplopen? Ben je een fan van een cozy sfeertje? Vind je het leuk als verhalen lekker persoonlijk zijn? Ontdek jij graag nieuwe drankjes om te bestellen of om thuis te maken? Of ben je gewoon een fan van de Coffee Talk-games? Dan is deze review voor jou!

Koffie, thee, hatsikadee

Drankjes maken in Coffee Talk Tokyo is gemakkelijk. Je kiest een basis en voegt dan nog twee ingrediënten toe. De rest wordt voor je gedaan. Ook bepalen wat je moet maken is meestal niet zo’n probleem. Vaak wil de klant iets specifieks. Heb je dat nog niet eerder gemaakt, dan wordt je nog even uitgelegd wat erin moet. Heb je het wel eerder gemaakt, dan staat het drankje in je brewpedia.

Nieuw in dit deel is heet/koud. Voordat je kiest wat je in het drankje stopt, geef je eerst aan of het een warme drank of een gekoelde variant wordt. Hiermee worden je opties eigenlijk verdubbeld, zonder dat het spel zelf echt ingewikkelder wordt. Deze game draait namelijk niet echt om de uitdaging, tenzij je de endless-modus speelt. Anders gaat het veel meer om het verhaal en hoe jij dat beïnvloedt.

Wat dit allemaal een stuk leuker maakt, is dat veel van de drankjes die je maakt echt bestaan. Voor koffie- of theeliefhebbers kan dit een hoop toevoegen. Je ontdekt namelijk allemaal combinaties die je zelf kan proberen. Zeker omdat dingen als Teh Tarik en Jahe Tubruk eigenlijk alleen bekend zijn in bepaalde regio’s, maar niet per se moeilijk zijn om te maken.

Ook is het leuk om je brewpedia te vullen met deze brouwsels. Als je alleen het verhaal volgt, dan krijg je die niet helemaal vol. Gelukkig mag je vijf keer per dag een creatie weggooien. Zo heb jij een beetje de kans om te experimenteren en combinaties te vinden. Bewaar dit alleen wel voor het einde van de dag, anders maak je misschien toch een fout die je niet meer goed kan maken.

LGBTQ+ en trots

Coffee Talk Tokyo wuift vol trots het LGBTQ+-vaandel. Een hoop van de personages is queer op een manier. Vin is nonbinair, Yuki valt op vrouwen en Makoto is polyamoreus. Maar wat de game vooral goed doet, is dat deze eigenschappen niet de personages definiëren. Het is slechts een klein onderdeel van wie zij zijn.

Vins verhaal gaat veel meer over de constante pijn die hij voelt sinds hij in een ongeval zat en hoe hij daardoor veel uitgeput is. Makoto is klaar met het bedrijfsleven en wil in plaats daarvan focussen op zijn eigen uitvinding. Yuki probeert over het overlijden van haar partner heen te komen. Zelfs deze problemen zijn maar een stukje van wie deze personages zijn, want ze zijn allemaal complex en interessant.

Het vaandel wappert niet alleen trots voor het toevoegen van deze personages. Nog een toppunt van representatie in Coffee Talk Tokyo is hoe iedereen er oké mee is. Sterker nog, het is nauwelijks een punt. Iedereen spreekt Vin aan met ‘hen’ en maakt daar verder ook geen probleem van. Nadat Makoto uitlegt dat zijn partners van elkaar weten en ook zelf andere relaties hebben, accepteert iedereen het direct.

Dat wil niet zeggen dat anders zijn niet voor problemen zorgt. De bezoekers van het café zijn open en vriendelijk, maar dit geldt natuurlijk niet voor iedereen. Daarom verbeterde Yuki anderen niet als ze dachten dat zij en Hiromi slechts zakenpartners waren. Iets waar ze nu zeker spijt van heeft, nu Hiromi er niet meer is.

Mooie verhalen

Mocht dat nog niet duidelijk zijn: Coffee Talk Tokyo zit vol verhalen. Sommigen zijn heftig, anderen meer persoonlijk. Maar ze zijn allemaal emotioneel. Dit is het soort game dat je speelt als je even iets wil voelen. En als je wil zien hoe je met niets meer dan een luisterend oor een leven kan veranderen. Simpel of niet, elk verhaal in Coffee Talk is het meemaken waard.

Deze games draaien om de waarde van gemeenschap en hoe op elkaar leunen ons vooruithelpt. Jouw taak is namelijk niet alleen drankjes serveren en luisteren. Het is ook ervoor zorgen dat de juiste personen met elkaar in contact komen. Soms geven ze elkaar advies, op andere momenten gaat het er vooral om dat ze weten dat ze niet alleen zijn.

Een hoop van de problemen is herkenbaar. Ik ben zelf ook een mengelmoes, dus dat Erika zich nergens thuisvoelt omdat ze uit twee hele andere culturen komt, is mij heel erg bekend. Er zijn ook verhalen over schrijversblok, verlies en relatieproblemen. Misschien heb jij wel iemand verloren die je bijzonder lief was. Coffee Talk houdt je een spiegel voor en laat je weten dat je er niet alleen voor staat. Anderen hebben dit ook meegemaakt. Anderen weten misschien niet precies wat je meemaakt, maar staan wel voor je klaar.

Er zijn ook problemen die voortkomen uit de magische omgeving. De kappa’s zijn boos op de draken, omdat die constructie niet tegenhielden toen de rivieren opdroogden. Ayame is een spook dat nog niet klaar is voor het hiernamaals. Maar zelfs deze fantastische problemen zijn gegrond in de realiteit. Het zeer tussen de kappa’s en draken is een vorm van racisme, terwijl de schuld ook bij de verkeerde groep wordt gelegd. Je hebt misschien nooit een spook gezien, maar Ayame’s problemen liggen eigenlijk in haar relatie met haar moeder. De game gebruikt de magische elementen om deze moeilijke onderwerpen gemakkelijker bespreekbaar te maken.

Volgorde verkeer verwerkt

Dat is een hoop lof voor Coffee Talk Tokyo. Zijn er ook minpunten? Natuurlijk! Ze zijn klein, maar ik zal ze toch even opnoemen. Zeker omdat ze ook terugkeren van de eerdere spellen.

Het eerste waar ik mij aan stoor, is dat de volgorde van ingrediënten uitmaakt. Dat op zichzelf is geen probleem. Sterker nog, het geeft ons de optie te experimenteren en meer dranken te vinden. Waar het iets minder is, is als de volgorde verkeerd wordt verteld. Neem bijvoorbeeld weer de STMJ. Net als in de eerdere delen wordt deze aan je uitgelegd als: “Melk, honing en gember.” Maar als je het zo maakt, dan heb je het fout. Wat je moet gebruiken is melk, gember en honing in die volgorde. Dit probleem is zo verholpen, maar het is wel een beetje irritant.

Ook zijn de gesprekken niet altijd top. Ze voelen namelijk soms een beetje onnatuurlijk aan. De intentie is duidelijk, maar de woorden worden niet altijd overgebracht op een manier waarop een persoon dat zou doen. Ze hadden dus beter geschreven kunnen zijn. Dit valt vooral op, omdat de verhalen juist heel goed zijn.

Het spelen waard?

Weten deze irritaties de pret te bederven? Niet eens een beetje. Coffee Talk Tokyo is weer top. De verhalen, de personages en de drankjes zijn allemaal dubbel en dwars het ontdekken waard. Als je van narratieve games houdt, dan zit je hier helemaal goed.

Oordeel: 9,0

Speel Coffee Talk Tokyo nu op PlayStation 5, Xbox Series X/S, Nintendo Switch 1/2 of pc. Voor deze review speelde ik op pc.