‘Onbetrouwbaar perspectief’ betekent dat je als lezer of kijker niet weet of je het verhaal dat je gepresenteerd krijgt moet geloven. Misschien liegt het hoofdpersonage tegen jou, of misschien hallucineert die. Dit kan uitdagend zijn in games, omdat jij het hoofdpersonage bestuurt. Toch zijn er spellen die het doen. Zoals deze vijf!
Dit artikel bevat lichte spoilers, al zal ik de grote spoilers vermijden. Wil jij een game zelf ontdekken voordat je mijn stukje leest? Kom dan later terug
Before Your Eyes
In Before Your Eyes flitst je leven letterlijk voor je ogen. Jij bent namelijk dood en je herbeleeft nog één keer de hoogtepunten van jouw bestaan. Knipper je, dan ga je door naar de volgende herinnering.
Maar niet alle herinneringen zijn goed. Zelfs als je dood bent, zijn er dingen waar je niet aan wil denken. Daarom zijn er momenten waarop het hoofdpersonage duidelijk herinneringen heeft verdrongen. Als je bijvoorbeeld buiten een onheilspellend geluid hoort, dan loop je langzaam op de voordeur af. Maar de herinnering stopt voordat je die kan openen.
Wat is er aan de andere kant van die deur? Daar kom je veel later pas achter. Zo zijn er meer momenten die je personage duidelijk niet wil herbeleven. Je zal eerst moeten leren te accepteren hoe het slechte ook deel is van wie jij bent.
Dit is niet het enige waar het hoofdpersonage onbetrouwbaar in is. Maar om daar dieper op in te gaan, moet ik het verhaal spoilen. Dus speel het lekker zelf, dan kom je er zo achter. De game kost een tientje en je hebt het in anderhalf uur uitgespeeld.
Clair Obscur: Expedition 33
In de post-apocalyptische wereld van Clair Obscur ga jij er met wat metgezellen op uit om uit te zoeken waarom elk jaar de oudsten van je dorp doodgaan. Daarvoor moeten jullie het gevaarlijke vasteland verkennen en een weg banen door hordes aan vreemde monsters. Maar er is ook een hoop schoonheid om te ontdekken.
Aan het begin van het tweede hoofdstuk wissel je plots van hoofdpersonage. Gustave wordt ingewisseld voor Verso. Die besluit de expeditie te helpen, maar hij is zelf geen lid. En hij heeft duidelijk wat geheimen. Is hij wel te vertrouwen?
Dat weet je als speler niet. Verso houdt zijn geheimen namelijk ook voor jou. Het enige wat je weet, is dat hij onsterfelijk is en dat jullie doelen voor nu overeenkomen. Het voelt alsof hij de groep op elk moment kan verraden. Of misschien lokt hij ze zelfs in de val.
Ook de expeditie voelt dit. Maar net als jij hebben ze geen andere opties. Als jullie verder willen, dan zul je mee moeten met Verso. Hoe onbetrouwbaar hij ook lijkt. Hopelijk is het niet te laat als zijn geheimen eindelijk onthuld worden. Is dit het ontdekken waard? Nou, ik vind Clair Obscur niet voor niets de beste game van de afgelopen vijf jaar!
Heavy Rain
In Heavy Rain speel je als drie verschillende protagonisten. Ze zijn allemaal op zoek naar de Origami Killer, een seriemoordenaar die kinderen verdrinkt, in de hoop het laatste slachtoffer te vinden voor het te laat is. Maar ze zijn niet allemaal even betrokken.
Ethan Mars is de vader van Shaun. Die is vermist en Ethan krijgt van de moordenaar puzzels om op te lossen. Daarmee moet hij bewijzen dat hij een waardige vader is; anders kun je Shaun niet redden.
Maar Ethan heeft ook black-outs. Lange momenten die hij zich niet kan herinneren. Als deze blackouts voorbij zijn, dan heeft hij vaak de volgende puzzel in handen. Is hij zelf de Origami Killer? Heeft het trauma van het verlies van zijn andere zoon dit naar boven gebracht?
Ethans perspectief is niet het enige dat onbetrouwbaar is. Er is nog een twist die veroorzaakt wordt door één van de andere personages. Maar daar hebben gamejournalisten het liever niet over. Bovendien mag je die lekker zelf ontdekken.
Hellblade: Senua’s Sacrifice
Hellblade: Senua’s Sacrifice gaat over verlies, trauma, doorzettingsvermogen en psychose. Senua’s man is dood en zij heeft moeite met het verwerken van dat verlies. Gelukkig kan zij zich richten op de Noorse monsters op haar pad als afleiding. Maar zijn die wel echt?
Hellblade hoor je te spelen met een koptelefoon op of oortjes in. Senua hoort namelijk stemmen, en met een koptelefoon fluisteren ze ook in jouw oor. Zijn die echt, of bestaan ze enkel in haar hoofd? Hetzelfde geldt voor de hele wereld om haar heen.
Senua lijdt namelijk onder een vorm van psychose. Daarom weet zij niet wat echt is en wat niet. Door haar heftige emoties wordt het een stuk heftiger. Dus weet jij als speler nooit zeker wat er allemaal aan de hand is.
De makers van Hellblade: Senua’s Sacrifice maakten de game in samenwerking met psychologen en mensen die slachtoffer zijn van psychose. De game draait namelijk echt om Senua’s mentale gezondheid. Daardoor is het een goeie, maar gruwelijke blik door de ogen van iemand met een mentale ziekte.
Nobody Wants To Die
In Nobody Wants To Die kunnen mensen hun persoonlijkheid en herinneringen uploaden in een nieuw lichaam. Hierdoor is iedereen functioneel onsterfelijk. Het enige nadeel? Met elke upload verlies je een beetje van jezelf.
Elke keer dat je van lichaam wisselt, lijkt er permanente schade toegebracht te worden aan je persoonlijkheid. Die schade uit zich in de vorm van gewelddadige neigingen die steeds moeilijker worden om te onderdrukken.
Hoofdpersonage Detective James Karra zit ondertussen in zijn vierde lichaam. Herstel duurt langer dan verwacht. Hij gaat hard door de pillen die hem helpen stabiliseren heen en ze werken maar even. Maar hij is rusteloos. Dus gaat hij tegen al het advies in op onderzoek uit.
Was dit wel een goed idee? Zijn de stemmen die je hoort wel telefoongesprekken, of zitten sommigen ervan alleen in je hoofd? Is wat je ziet wel echt? Karra begint onbetrouwbaar, en dat wordt met elk hoofdstuk alleen maar erger.
Vertrouwen verloren
Een verhalenverteller is onbetrouwbaar. Zo is het ook voor videogames. Heb jij nog voorbeelden van games waarin je niet weet of wat je ziet echt is? Laat het dan vooral weten in de comments!
Geef een reactie