Afgelopen weekend hebben we eindelijk mijn AVATAR-rpg gespeeld. Het was een hoop werk, maar we hebben het ook lekker naar onze zin gehad. Daarom deel ik deze ervaring graag met jullie!
Het LOT van AVATAR
Als je mijn eerdere stuk over AVATAR hebt gelezen, dan weet je dat ik nog twijfelde tussen FATE en Black Star als systeem om te gebruiken. Die zijn wat simpeler dan veel andere rollenspellen, vooral als het aankomt op rekenwerk. Dat is fijn, want niet iedereen aan tafel had zin in wiskunde.
Uiteindelijk besloot ik te gaan met FATE. Om precies te zijn, koos ik voor FATE Condensed. Deze versimpelde versie maakte het veel gemakkelijker voor mij om de regels te leren, terwijl het ook minder verwarrend was voor mijn spelers. Wel bestelde ik ook het basisboek van FATE, voor het geval iets nog niet duidelijk was.
Na een eerste kijk naar de spelregels kreeg ik het idee dat mijn spelers best zelf een personage mochten maken. Daarom stuurde ik een PDF van het spelregelboek samen met een lege karakterkaart voor ze om te vullen.
Wil je dit zelf doen? Druk je spelers dan op het hart dat ze absoluut niet de regels hoeven te kennen. De eerste paar pagina’s, die over het maken van een personage gaan, zijn genoeg. Wijs ze er alleen wel op dat het leuk is als de aspects relevant zijn voor het verhaal, want die kun je dan gebruiken om FATE-punten te gebruiken of om te spenderen.
Research in de bioscoop
Ondertussen moest ik nog wat meer research doen. Ik was de wiki aan het afstruinen, maar dat kwam me al gauw de neus uit. Dus besloot ik de laatste twee films te kijken. Fire and Ash draaide toen nog in de bios, en The Way of Water staat op Disney+. Dus klopte ik wat vrienden op de schouder en sleurde ik die mee naar de lokale Pathé.
Ook kreeg ik de personages van mijn spelers toegestuurd. Eén wou spelen als een afstammeling van de Mangkwan, het asvolk waar de derde film een beetje om draait. Met het verhaal dat ik wou doen en dat in het achterhoofd, besloot ik onze sessie tussen de tweede en derde film plaats te laten nemen.
Een extra bonus is dat twee van de drie spelers wel de tweede, maar niet de derde film gezien hadden. Op deze manier hadden ze dus eigenlijk alle informatie die ze nodig hadden. Ze hadden een beeld van de wereld, en dat was het belangrijkste.
Met meer context was de wiki afstruinen ook een stuk leuker geworden. Ik zocht informatie over de flora, fauna, de cultuur en ook de taal. Dat laatste zit eigenlijk verrassend weinig in de films; iedereen spreekt gewoon Engels. Om het meer aan te laten voelen als de AVATAR-wereld, besloot ik daarvan af te wijken. Wat veelgebruikte frasen en belangrijke woorden zette ik op mijn cheat sheet, en ik had het woordenboek ook op mijn telefoon als ik het nodig had.
AVATAR: De Eerste Rite
Het verhaal van mijn AVATAR-rpg is simpel: Mijn spelers waren allemaal tieners die klaar waren voor hun Eerste Rite. Deze moet je doorstaan om erkend te worden als een volwassene. Gebruikelijk houden de stammen hun eigen rites. Maar aan het begin van de tweede film keerden de mensen terug, en aan het einde weten ze een grote aanval af te slaan tegen de Metkayina. Daarom hebben wat stammen zich verzameld, in de hoop relaties te verbeteren en samen een verzet tegen de mensen te starten.
De Eerste Rite werd geleid door Peylak, het hoofd van de Tlalim. Als je de derde film hebt gezien, dan herken je die wel. Deze luchtnomaden zijn handelaren die zich neutraal houden, waardoor ze perfect zijn voor de Rite. Verder waren er vier andere stammen verzameld, waaronder de bekende stammen waar de eerste en tweede film om draaien. Ook was er iemand van het asvolk. Als je de derde film hebt gezien, dan weet je waarom dat uitzonderlijk is. Zo niet, dan zal ik je niet spoilen.
Eerst wou ik het hele verhaal laten draaien om het opsporen en bevrienden van een wild dier om partner en rijdier te worden. In de eerste film hadden we al gezien hoe belangrijk die band is voor de Na’vi, dus dat leek me leuk. Alleen paste dit niet helemaal bij de personages die ze hadden gemaakt. Dus paste ik het verhaal aan.
Dus werd dat slechts een onderdeel van het avontuur. Ze moesten ook jagen, banden met andere stammen versterken en aan Peylak en de andere leiders vertellen wat ze van hun avontuur hadden geleerd. Ook moesten ze zelf aan wapens en gereedschap komen. Mijn hoop was dat we op deze manier een grotere focus op de Na’vi en de wereld van Pandora konden leggen, in plaats van alleen maar focussen op het conflict tussen de Na’vi en de mensen.
Worstelen met een bestaande wereld
Voor sommigen is het gemakkelijker om te DM’en in een bestaande wereld. Je hoeft dan minder te bedenken en de bouwblokken zijn helemaal klaar voor gebruik. Maar voor mij is het meestal juist een obstakel.
Ik DM bijna altijd in een zelfgemaakte wereld. Dan moet ik wel zelf overal op komen, maar er staat wat tegenover: ik weet alles van de wereld en hoef niet te ‘studeren’ om erover te vertellen. Gaan ze ergens heen dat ik niet bedacht heb, dan weet ik alsnog grofweg wat daar wel of niet past.
AVATAR heeft een hele duidelijke canon waar ik mij aan probeerde te houden. Dat helpt mijn spelers om zich in te beelden wat er allemaal gebeurt, maar voor mij is het een extra uitdaging. Tijdens de sessie moest ik af en toe wat opzoeken, iets wat ik niet gewend ben.
Maar het kwam ook zeker met voordelen. Toen mijn spelers naar de graslanden gingen om op pijlherten te jagen, bedacht eentje dat daar de nomadische Zeswa-stam leeft die ze misschien meer kon vertellen. Dus bezochten ze die om te vragen om hulp, en in de hoop een rustplek te vinden. Momenten als deze brachten de wereld voor ze tot leven op een manier die ik niet had gekund als ze niet bekend waren met hun omgeving.
Dubbel vuur
Natuurlijk waren er ook wat uitdagingen om het mijn spelers moeilijk te maken. Naast de opdrachten die ze voorgelegd kregen van Peylak, waren er ook een handjevol andere problemen.
De Mangkwan zijn zachtjes gezegd niet zo populair onder de Na’vi, dus één van mijn spelers kreeg te maken met racisme. Dat maakte het onder andere moeilijker om hulp te vragen bij de Zeswa, en ook het versterken van de banden werd er een uitdaging door. Dit werd extra ingewikkeld toen mijn speler zich realiseerde dat de Zeswa op het punt stonden op te trekken naar waar zij toevallig wist dat de Mangkwan zaten.
Dan had je nog wat mensen die de graslanden aan het verbranden waren om een basis te bouwen. Gelukkig zorgde een slechte rol ervoor dat ze net ver genoeg waren van de pijlherten, maar de stammen moesten wel gewaarschuwd worden.
Het laatste probleem was dat de spelers met hun nu zwaar beladen Ikrans een stuk lager vlogen. Dat, gepaard met het vlees dat ze aan het vervoeren waren, trok gevaarlijke dieren aan.
De moeite waard
Het is absoluut moeilijker om een RPG-systeem om te bouwen voor een wereld, in plaats van iets te gebruiken dat al bestaat. Ik struikelde een stuk meer dan ik zou doen voor DnD of Blades in the Dark. Maar het was wel een heerlijke manier om de AVATAR-wereld tot leven te brengen voor mijn vrienden. We ervaarden Pandora van een kant die we niet te zien krijgen in de films en hadden een leuke dag. Als jij overweegt zoiets te doen met je vrienden, dan raad ik dat met volle teugen aan!
Geef een reactie