Spellenavond in Mathenesse: bordspellen met mijn buren

Als je een zware introvert bent zoals ik, dan kan het moeilijk zijn om uit je schulp te komen en mensen te ontmoeten. Zelfs voor iets als een spellenavond moet ik mijzelf ertoe zetten om erheen te gaan. Gelukkig schopte ik mijzelf de deur uit toen mensen in de buurt er één organiseerden, want het was een leuke ervaring. Worstel jij hier ook mee? Hopelijk kan dit verslag je dan overtuigen.

Geen smoesjes, gewoon gaan

Dit was niet de eerste keer dat iemand in de buurtapp mij en anderen uitnodigde om langs te komen voor een spellenavond. Al minstens eenmaal eerder zag ik een bericht langskomen. Ik was er toen helemaal klaar voor, maar ik besloot toen op het laatste moment toch thuis te blijven.

Deze keer besloot ik mijzelf geen uitweg te geven. Ik pakte van tevoren mijn tas in, ik kookte de dag ervoor, zodat ik daar niet over hoefde te stressen. Ook zorgde ik ervoor dat ik niet nog in pyjama was kort voordat ik moest vertrekken. Nu zou het zonde zijn om niet te gaan, dus het enige dat nog mis kon gaan, was als Siena besloot op schoot te slapen.

Ik had ook wat nagedacht over welke spellen ik meenam. Voor mij was het volledig onbekend wie er gingen zijn, dus ik besloot alleen simpelere spellen mee te nemen. Hibachi werd direct ingepakt, want die komt hier het meeste op tafel. Magic Maze is altijd hilarisch en lijdt niet onder de alfagamer. Photosynthesis is een gemener spel dat niet te ingewikkeld is en altijd ogen trekt. Tenslotte nam ik Harmonies mee, omdat die het tegenovergestelde is; je speelt op je eigen bordje en loopt elkaar alleen indirect in de weg.

Voor de laatste keer twijfelde ik toen het eenmaal tijd was. Gelukkig zette ik mijzelf eroverheen. Een laatste knuffel voor de mascottes en ik vertrok. Geloven in Mathesesse is op loopafstand, voorbij de supermarkt. Dus ik was er voor ik van gedachten kon veranderen.

Het leven is niet eerlijk

Ik stapte binnen middenin een ronde Dalmuti. Ondanks dat was het onthaal warm. Iedereen stelde zich snel voor, er werd een stoel voor mij uitgetrokken en ik kreeg drinken aangeboden. Het blijkt dat ze Dalmuti net even iets anders spelen dan ik gewend ben. Spelen mocht namelijk ook met hetzelfde nummer, zolang je maar evenveel kaarten speelde.

Na de eerste ronde kon ik ook aansluiten. We legden nog even de regels voor revolutie en ruilen uit, want dat was de eerste ronde nog niet nodig. Ik sloot aan als burger, ergens in het midden met acht spelers.

Dalmuti speelt lekker weg, dus het was een aantal rondes voordat we iets anders gingen doen. Dat maakt het eigenlijk ook het perfecte spel voor een spellenavond. Je kan het blijven spelen, of tot je eindelijk besluit dat je ergens anders zin in hebt.

Ik werkte mijn weg omhoog naar Grote Dalmuti. Meestal zit alles dan even mee, maar direct nadat ik de kroon claimde, werd er een revolutie verklaard. Daar ging mijn voordeel. Die ronde werd ik weer gedemoveerd naar burger. Gelukkig besloten we direct daarna iets anders te spelen.

Het Wilde Westen

Op dit punt was het wel duidelijk dat ik mijzelf in vriendelijk gezelschap bevond. Dat was geen echte verrassing; het zijn allemaal mensen die graag bordspellen spelen. We besloten Bang! te spelen. Dat is leuk voor een spellenavond, omdat je het met een grote groep kan spelen. Het enige nadeel is dat het moeilijk is om uit te leggen. Het slecht geschreven (of vertaalde) spelregelboekje en de verwarrende kaarten helpen niet.

Na wat gepeins besloten we gewoon te beginnen. De overzichtkaarten helpen, zeker nadat we alle iconen samen doornamen. Dus schudden we de kaarten en kreeg iedereen een rol, een personage en een hand.

Ik kreeg de hulpsheriff en zat links naast de sheriff zelf. Dat scheelde, want daardoor was ik bijna meteen aan de beurt. In die beurt kon ik eenmaal iets doen voordat ik tweemaal de gevangenis in ging en dynamiet ontplofte voordat ik nog een kaart kon spelen.

Dat voelt misschien persoonlijk, maar het is gewoon hoe Bang! werkt. Iemand anders stierf zelfs voor mij. Gelukkig won ik het potje alsnog, want de sheriff maakte korte metten met de bandieten. Dit lukte vooral omdat hij Paul Regret was, waardoor hij buiten bereik bleef van gevaar.

Koken met Kwakzalvers

Voor het laatste deel van onze spellenavond splitsten we op. Een aantal spelers had interesse in een hete grill met Hibachi, de rest ging toverdrankjes maken met Kwakzalvers van Kakelenburg. Ik sloot mij aan bij de barbecue.

Wat er precies gebeurde bij de Kwakzalvers heb ik niet zo goed meegemaakt. Ik hoorde vooral met regelmaat dat je wel op je rattenstaarten moet letten. Siena ving laatst wel een muis, maar ik neem aan dat ze dat niet bedoelden.

Aan onze kant was de strijd hevig. We speelden het basisspel; dus zonder ei, speciale krachten of recepten met extra chili. Meer was niet nodig, want leren gooien was al uitdaging genoeg.

In de laatste ronde hadden mijn buurvrouw en ik allebei genoeg om het spel te winnen. Zij was alleen voor mij aan de beurt. Dus moest ik startspeler claimen. Dit was een uitdaging, want startspeler lag niet alleen aan de andere kant van het bord; een drietal fiches vormden ook een blokkade. Maar dat was niet genoeg om mij te stoppen! Met een mooie worp die ik zelf ook niet had verwacht, ging mijn fiche precies over de blokkade om startspeler te claimen.

Spellenavond voorbij

Daarmee kwam onze spellenavond ten einde. We ruimden alles op, pakten in en gingen naar huis. Ik beloofde meteen dat ik er de volgende keer weer bij zal zijn. Zo zie je maar weer dat er genoeg plezier is om te hebben in de wereld, als je jezelf dwingt om de deur uit te gaan!