Men zegt dat er een Blood and Wine-stijl-DLC aankomt voor The Witcher 3, die ons waarschijnlijk in het vervolg gaat leiden. Ik besloot daarom om de game opnieuw in te duiken, zodat ik er klaar voor ben als de uitbreiding uitkomt. Dit meesterwerk is ondertussen alweer elf jaar oud. Dus vroeg ik mij af; hoeveel zie ik eigenlijk door een roze bril?
The Witcher 3: Een vader-dochter-spel?
Gamers maken wel eens de grap dat vader-dochtergames een genre moeten zijn. Van Dad of Boy (2018) tot The Dad of Us, er zijn een heleboel videogames die draaien om de relatie tussen vader en dochter. Volgens geruchten maakte Capcom Dad Space zelfs om de geboortecijfers in Japan op te krikken.
Valt The Witcher 3 hier ook onder? In de grote lijnen is Geralt namelijk op zoek naar zijn pleegdochter Ciri, in de hoop haar te redden van de Wild Hunt. Het einde is zelfs afhankelijk van hoe jouw Geralt met Ciri omgaat. Voor het beste einde moet je liefde balanceren met Cirilla fouten laten maken en aan zichzelf bewijzen dat ze dingen kan.
Dus ja, je zou zeker kunnen zeggen dat The Dadder 3 een vader-dochter-spel is. Deze relatie is niet alleen belangrijk; het staat centraal. Alles in de hoofdmissie focust erop. Zelfs als de zoektocht eindelijk eindigt, ben je nog steeds Ciri aan het ondersteunen, zodat ze haar krachten kan gebruiken. Je kan daarom niet zeggen dat de game hier niet onder valt.
Maar de insteek is wel een beetje anders. Je hebt Ciri namelijk niet de hele tijd bij je. Er zijn maar een paar momenten buiten flashbacks waarin vader en dochter samen zijn. Ook is Cirilla alleen een kind of tiener in de flashbacks. In de huidige tijdlijn is ze volwassen. Ook staat ze veel meer op zichzelf. Als je in The Last of Us ineens als Ellie speelt, dan is dat heftig, omdat ze nog niet heeft geleerd alleen om te gaan met de vele gevaren om haar heen. Ciri is een getrainde krijger die van Vesemir heeft geleerd hoe ze met monsters om moet gaan.
Dark fantasy
Geralt is een interessant personage, die ondanks zijn macht reflecteert en moraliseert over de daden van hemzelf en de wereld om hem heen. Maar het is juist ook de wereld die ons The Witcher 3 in trekt.
Het is een duistere fantasywereld waarin magie en monsters bestaan, maar die dingen vooral gevaarlijk zijn. Heksen worden behandeld zoals je zou verwachten in de middeleeuwen, ondanks dat ze een hoop goeds kunnen doen. Ondertussen zijn er wel eenhoorns, maar krijgt het volk voornamelijk te maken met spoken en monsters die op lijken afkomen.
Witchers zijn getrainde monsterjagers die de gevaren op afstand houden, of op zijn allerminst verjagen. De relatie tussen Witchers en de burgerij is ingewikkeld. Aan de ene kant erkennen mensen dat ze Witchers nodig hebben, aan de andere kant zijn ze bang voor hun magische krachten. Zoals dat gaat in de maatschappij, wordt deze angst afgeschoven naar haat. Met het feit dat Witchers betaald willen krijgen voor hun werk als excuus. Alsof de bakker geen geld eist voor een brood. De Witchers, op hun beurt, worstelen om een vijandig volk te helpen als hun dank daarvoor voornamelijk bestaat uit een spuug in het gezicht. Maar net als jij en ik moeten ze betalen voor dat brood. Dus moeten ze wel.
De brute wereld en de eeuwige tweestrijd tussen de twee kanten is nog altijd even krachtig. The Witcher 3 is een prachtig voorbeeld van een videogameadaptatie. Het vergeet niet waarom de boeken zo geliefd zijn. In plaats daarvan biedt het ons de kans om die wereld zelf en op eigen kracht te verkennen.
Het verhaal van Witcher 3
CD Projekt Red brengt niet alleen Geralts wereld tot leven, het gebruikt die wereld ook om zijn eigen verhalen te vertellen. Het epische avontuur om de Wild Hunt te verslaan is zeker het beleven waard en Blood and Wine is een prachtige afsluiter voor de hele game.
Maar de echte kracht van The Witcher 3 zit hem niet in het hoofdverhaal. De game zit bomvol zijmissies die het beleven waard zijn. De game geeft ons veel meer dan simpele missies waarin we vijf bloemen moeten plukken of een weerwolf moeten verslaan. Dat moeten we wel doen, maar die missies komen dan met hun eigen bijzondere en memorabele verhalen.
Er is ook een prachtige balans tussen duister en licht. De ene keer blijkt de weerwolf waar je op aan het jagen bent de geliefde van je opdrachtgever te zijn, de andere keer huurt een bergtrol je in om verf te verzamelen. Je weet nooit wat je moet verwachten en The Witcher 3 drukt ons op het hart dat je niet altijd moet oordelen op uiterlijk en vooroordelen. Natuurlijk is niet elk van de bijna driehonderd zijmissies het meemaken waard, maar het grootste gedeelte wel.
Dat wil trouwens niet zeggen dat de zijmissies met alle glorie strijken. Ik denk met name aan de Bloody Baron en zijn verloren vrouw en dochter. De twists en de bijbehorende conclusie daarvan waren sterk genoeg dat ik ernaar vooruitkeek in mijn tweede playthrough. Het stelde niet teleur.
Klungelig zwaardzwaaien
Wat minder goed verouderd is, dat is de gameplay zelf. Of misschien was het nooit zo best, maar had ik dat tien jaar geleden niet door. Hoe dan ook stelde het stiekem behoorlijk teleur. Sterker nog, het was niet zo stiekem.
In een game waarin je één van de machtigste krijgers in een magisch land bestuurt, voelt het zwaardvechten namelijk niet zo best. Het begint met de passieve aard. Zeker op de hogere moeilijkheidsgraden ben je behoorlijk voorzichtig. Niet omdat de monsters zo gevaarlijk zijn, maar omdat je met Quen éénmaal een klap absorbeert zonder schade te nemen. Als je dan meteen weer Quen activeert, dan ben je dus eeuwig veilig. Hierdoor wordt passief spelen aangemoedigd.
Tegelijkertijd is het vechten verrassend gemakkelijk, deels door Quen. Zelfs op de hoogste moeilijkheidsgraad nam ik het zonder zorgen op tegen groepen monsters die een stuk hoger level hebben dan ik. Zolang ik mijn schild in de gaten houd, kan er weinig misgaan. Het duurt alleen lang. Eerlijk is eerlijk, dit herinnerde ik mij nog wel. Ik weet nog dat ik de eindbaas in Blood & Wine het enige gevecht vond dat me een beetje uitdaagde. En zo goed ben ik niet in actiegames!
Dit zou allemaal niet zo erg zijn als het vechten tenminste goed voelde. Maar het is eigenlijk best wel saai. De zwaardzwaaien die Geralt maakt zijn gaaf op zichzelf, maar ze missen de impact die ervoor zorgt dat ze goed voelen. Vijanden reageren nauwelijks op je aanvallen tot ze hun laatste levenspunten verliezen. Ook voelde ik zelden de neiging te experimenteren met de andere spreuken, gewoon omdat Quen zo sterk is en het veel belangrijker is dat die altijd actief is.
The Witcher 3: Het spelen waard?
Raad ik daarmee het spelen of herspelen van The Witcher 3 af? Het is een actie-rpg, dus het feit dat de actie niet goed voelt, is een gigantisch minpunt. Toch vind ik nog steeds dat het spel je tijd waard is.
Dat is eigenlijk een testament aan hoe goed de rest van de game is. De wereld en het verhaal daarbinnen slepen je helemaal mee. Er is zoveel om te ontdekken en je wordt constant beloond voor je nieuwsgierigheid. Daar mag Ubisoft wel wat van leren.
Maar The Witcher 3 is dus wel verouderd. Niet alleen wordt het verslagen door moderne games die er met kop en schouders bovenuit steken, zoals Baldur’s Gate 3 of Clair Obscur: Expedition 33. Cyberpunk 2077 laat ook zien dat CD Projekt Red tegenwoordig absoluut beter kan wat betreft gameplay. Daarom kijk ik absoluut uit naar The Witcher 4.
Geef een reactie