Genres bestaan om ons een idee te geven van wat we kunnen verwachten. Ze helpen ons de spellen te kiezen die we spelen en sturen ons ook in onze speelervaring. Maar door genres te combineren, kan soms iets nieuws en onverwachts gemaakt worden. Zoals bij deze vijf bijzondere games.
Crypt of the Necrodancer
Ik houd wel van ritmespellen. Unbeatable en Rift of the Necrodancer heb ik voor deze website opgepikt, terwijl ik ook lekker in de weer ging met Rhythm Paradise voor XGN. Kortom, ik krijg er niet echt genoeg van. Zeker als de muziek lekker is en ik als speler lekker los mag. Dan ga ik er helemaal in op.
Een ander genre waar ik een groot fan van ben, is de roguelite. Van kaartspellen tot traditionelere dungeon crawlers, of zelfs een goede puzzelgame, ik ga elke uitdaging aan. Draften is mijn favoriete formaat voor ruilkaartspellen om een vergelijkbare reden; je moet roeien met de riemen die je hebt en er het beste van maken. Een goede speler ziet de potentie in elke pool en weet altijd iets sterks te maken.
Het is daarom geen verrassing dat een game die deze twee genres met elkaar combineert, één van mijn favoriete games ooit is. In Crypt of the Necrodancer verken je kerkers gevuld met gevaarlijke monsters. De twist? Zowel jij als de monsters kunnen alleen bewegen op de maat van de muziek. Je moet dus goed luisteren, maar ondertussen ook je ogen openhouden voor de verschillende gevaren die jouw kant op komen. Kortom, je danst omdat je leven ervan afhangt.
Crypt doet dit zo goed dat Nintendo de makers een Zelda-spin-off liet maken. Daar zijn ze sinds de CDI-games ons kwamen bezoeken in onze nachtmerries. Cadence of Hyrule is heerlijk, maar ik mis wel het roguelite-element. Dus blijft Crypt mijn favoriet. Bovendien heeft de pure funk van Coral Riff mij nog steeds niet losgelaten.
Cult of the Lamb
Laat je niet op het verkeerde been zetten door hoe schattig Cult of the Lamb eruitziet: de naam is een veel betere representatie van de game die je kan verwachten. Je bouwt een cult op en offert met regelmaat volgers op voor je eigen sinistere doelen. Je krijgt dus even de kans om goed de schurk uit te hangen.
Ook Cult of the Lamb neemt het roguelite-genre, maar combineert het deze keer met base building en colony management. Je verzamelt volgers en zorgt ervoor dat die tevreden blijven door eten voor ze te maken en gebouwen te plaatsen. Ze zijn behoorlijk incapabel, dus eigenlijk doe jij vrijwel alles in deze gemeenschap.
Dit overdrijf ik trouwens niet. Als je geen wc’s plaatst, dan zul je met regelmaat poep op moeten ruimen. Eten verzamelen of het bereiden doen zij ook allemaal niet zelf. Ze verhongeren liever. En als er een volger overlijdt, dan laat de rest die lekker rotten tot jij het lijk in de grond stopt. Ze worden dan ook nog eens ziek, waardoor er nog meer omkomen. Wel hebben de volgers het lef om vervolgens tegen jou te klagen dat het stinkt. Shit, echt waar?
Wat staat hier tegenover? Zolang je volgers tevreden zijn, gaan ze je aanbidden. Dit maakt jou sterker, wat je zeker zal helpen in je dungeon crawls. Dat is maar goed ook, want je moet het opnemen tegen een viertal Goden en die zonder verdere hulp moeten verslaan. Je kan dus alle macht die je kan krijgen, gebruiken.
Inscryption
Inscryption is een bijzonder spel dat je graag op het verkeerde been zet. Het begint als een ietwat sinister aanvoelend roguelite-kaartspel. De eerste barst in deze illusie verschijnt als je voor het eerst wordt gevraagd op te staan om iets te pakken. Juist, de speeltafel is maar een deel van het spel.
Je kan de hut waarin je gevangen bent genomen verkennen. Dit werkt als een point-and-click-spel met ouderwetse besturingen die rechtstreeks uit het FMV-tijdperk komen. Er zijn puzzels. Soms heb je sleutels nodig die je vindt door het kaartspel te spelen, soms moet je ergens anders ontdekken wat het wachtwoord is.
Uiteindelijk lukt het om te ontsnappen. Nogmaals trekt Inscryption het tapijt onder je voeten vandaan. Want het spel is nog niet voorbij. Je ontdekt dat de hut slechts deel is van een vreemde wereld. Jij moet nog steeds je weg naar huis vinden. Nu verandert de game ineens in een 2D RPG. Zelfs het kaartspel zelf transformeert, met verschillende facties die op een andere manier grondstoffen genereren.
Inscryption lacht om het idee van genres. De meeste games (of andere media) gebruiken die om je te vertellen wat je kan verwachten. Hier gebeurt het tegenovergestelde: het spel introduceert een genre, zodat jij het verkeerde idee krijgt van wat het is. Het is een bijzondere ervaring die ik je absoluut aanraad.
Moonlighter
‘Moonlighting‘ betekent dat je een tweede baan hebt. De term heet zo, omdat deze baan vaak buiten gebruikelijke werkuren plaatsvindt. Het is daarom niet voor niets dat Moonlighter zo heet. De game versmelt namelijk twee genres door jou twee totaal verschillende banen te geven. Om rond te komen zul jij je best moeten doen voor allebei.
In Moonlighter erf je de winkel van je vader. Hier verkoop je goederen die vergaard zijn in een kerker. Wie doet dit vergaren? Juist, dat doe je helemaal zelf. Het voordeel is dat je de winst met niemand deelt. Het nadeel is dat nachtrust voor jou slechts een droom is. Je duikt nonstop en zonder genade van je ene baan de andere in, anders rollen de centen niet meer.
Het verkopen van je goederen is niet zo simpel als op de verkoopknop drukken. Je zet de prijzen op basis van hoe zeldzaam en gewild iets is, stelt het tentoon in je winkel en je houdt ook een oogje in het zeil. Er zijn namelijk wel eens ‘klanten’ die liever niets betalen voor jouw zuurverdiende artefacten.
Dat geld kun je onder andere gebruiken om sterker te worden, waardoor jij naar gevaarlijke kerkers kan en dus ook zeldzamere goederen terugbrengt. Dat is hard nodig, want in het begin ga je op avontuur met een bezem. Heeft je vader je dan niets nagelaten? Is dit een indicatie van dit vergiffenisloze zakenmodel? Dit kan geen leven zijn. Gelukkig maakt het wel voor een leuk spel!
Nier: Automata
Nier: Automata is deels een hack-and-slash, deels een bullet hell en deels een filosofisch vraagstuk. De naam van het hoofdpersonage is zelfs het centrale vraagstuk: wat betekent het om mens te zijn? Kun je iets anders worden dan wat je was bij geboorte/creatie? Dit ponder je terwijl jij je komisch grote zwaard rondzwaait en er robots mee kapot hakt.
De game wisselt zo vloeiend tussen verschillende genres, dat het na een tijdje natuurlijk aanvoelt. Zelfs als jij zelf niet voor de wisseling zorgde. De bullet hell verschijnt namelijk voor twee redenen: je bent aan het hacken, of je vliegt rond in een schip. Dan heb je nog het constante filosoferen. Het biedt een bijzondere diepgang aan een game die, dankzij de heerlijke gameplay, ook succesvol was geweest zonder.
Zelfs met die diepgang wordt gespeeld. Nier: Automata is namelijk ook een game waarin je jurk kan exploderen, je een achievement krijgt voor onder 2B’s rokje kijken en waarin je na uitvoerige waarschuwingen een vis kan eten, waarna je direct overlijdt. Het voelt misschien alsof dit haaks staat op de diepere vraagstukken en ergens is dat wel zo. Maar de balans is zo goed gedaan, dat je op het juiste moment een glimlach op je gezicht krijgt en dan weer door kan met de zwaardere momenten.
Nier: Automata is het soort spel dat je koopt voor de slicke gameplay die je ziet in de trailers, maar blijft spelen voor het uitzonderlijk goede verhaal. De vermenging van genres is niet zomaar gedaan; het wordt toegepast met precisie om echt een unieke ervaring te maken. Een ervaring die je eigenlijk niet mag missen als gamer.
Meer genres, meer vreugde?
Genres met elkaar mixen is niet gemakkelijk. Met een beetje pech voegt het tweede genre weinig toe, of gaan de twee zelfs met elkaar clashen. Maar als het goed gedaan wordt, dan kan een game een bijzondere ervaring zijn die je niet had verwacht. Zoals deze vijf games dat ook deden.
Geef een reactie