Het is ondertussen ruim acht jaar geleden dat ik voor het laatst bij studenten- en bordspellenvereniging Duivelsei op bezoek was. Dus toen een collega, die toevallig ook een voormalig lid is, mij vertelde dat vorige week alumni waren uitgenodigd, greep ik mijn kans. Het was namelijk de laatste keer voor ons om te spelen in Pelikaanhof, de plek die al die jaren ons thuis was.
Vaarwel Pelikaanhof
In het laatste jaar voordat ik uit Leiden vertrok was het Duivelsei volop bezig met een nieuwe locatie vinden. De Pelibar ging namelijk dicht vanwege klachten van de studenten dat ze teveel kabaal maakten. Deze studentenbar zat midden in een studentencomplex. Het probleem was alleen dat de bezoekers lang niet allemaal woonden in Pelikaanhof, waardoor ze zich niet zo moeiden om het slaapgebrek van de omwonenden. Bovendien zijn het allemaal jong volwassenen die voor het eerst geen bedtijd meer hebben.
Als je naar bordspelavond wou op het Duivelsei, dan moest je door de Pelibar. Dit was al een tijdje een probleem, want het betekende dat we alleen evenementen konden organiseren als de bar open was. Ook was er een verwachting vanuit de bar dat we minstens zoveel drankjes kochten; anders waren we de moeite niet waard. Daarom was ik een tijdje barman. Dan kon ik openen, zodat de rest lekker bordspellen kon spelen.
Toen Pelibar de schop kreeg, betekende dit voor de Eitjes dat ze een nieuw thuis nodig hadden. Dat was een grote uitdaging. Het Duivelsei was namelijk niet zo groot als Augustinus of Minerva. Daardoor hadden ze niet het geld om een pand te kopen. Tegelijkertijd was er ook weinig geld om iets te huren. Daardoor was het moeilijk om een ruimte te vinden die groot genoeg was voor een spellenavond.
De oplossing kwam nadat ik al was vertrokken: DUWO stemde in om de ruimte die Duivelsei al gebruikte direct aan hen te verhuren. Hierdoor hoefden ze niet te verhuizen en hoefden zij zich bovendien niet meer aan de regels van de Pelibar te houden. Het kostte misschien iets meer, maar het was een flinke last van hun schouders.

Als de Pelikaan van huis is, dansen de Eitjes op tafel
Dit was niet het enige voordeel voor Duivelsei: nu ze de ruimte huurden, mochten ze er eindelijk ook wat mee doen. Voorheen mochten we alleen wat tafels neerzetten en moesten de kasten dicht als het geen spelletjesavond was. Hierdoor bleef de ruimte noodgedwongen kaal en zonder persoonlijkheid. Voor een evenement hadden we wel eens wat versieringen, maar dat moest opgeruimd zijn voordat we naar huis gingen.
Nu kunnen de Eitjes hun nest eindelijk versieren. Hierdoor is het binnen een stuk gezelliger. De metalen kasten zijn vervangen door open planken. Dat ziet er niet alleen veel leuker uit; het is ook een stuk uitnodigender. Ook waren er overal posters en zelfs een muurschildering om de boel een stuk meer kleur te geven.
Niet alles was up-to-date. In de gang was een flink deel van de muur omgetoverd in een krijtbord. Daarop stond nog steeds de planning van El Cid, de introductieweek van het nieuwe studiejaar. Die is ondertussen al wel een halfjaar geleden afgerond, wat mij vertelt dat het krijtbord niet zoveel wordt gebruikt.
Maar dat neemt niet weg dat de boel een stuk levendiger en gezelliger was dan ik mij herinnerde. Niet dat ik me in het bijzonder stoorde aan de kale ruimte. Ik was er om bordspellen te spelen; daar heb ik geen versiering voor nodig. Het zorgt er alleen wel voor dat het Duivelsei nu meer aanvoelt als een genootschap en niet gewoon een plek waar je soms heen ging om wat dobbelstenen of kaarten te slingeren.




Vaarwel, Pelikaanhof
De ruimte is dus flink verbeterd, ondanks dat het wel wat duurder is. Maar het is niet alsof de Eitjes ergens een goedkopere plek gaan vinden om hun thuis te maken. Daarom vraag jij je misschien af: waarom vertrekken ze dan? Deze vraag spookte ook rond in mijn hoofd. Gelukkig hadden wat andere bezoekers het antwoord.
Het Pelikaanhof wordt gesloopt. Daarom moet iedereen eruit. Daarna komt er gewoon weer een nieuw studentencomplex op dezelfde plek te staan, dus het is niet een volledig vaarwel. Maar het zal niet meer de plek zijn waar ik zoveel tijd heb doorgebracht. Of Duivelsei daar weer zou zitten, dat was nog even de vraag.
DUWO heeft namelijk aan het Duivelsei aangeboden dat ze dezelfde ruimte voor dezelfde prijs mogen gebruiken nadat alles er weer staat. Ze hoeven dus niet per se een nieuw thuis te vinden. Ze zullen alleen wel erg geduldig moeten zijn. Er is namelijk nog geen opleverdatum bekend en dit soort projecten zijn altijd behoorlijk lang bezig.
Bovendien moeten ze tot die tijd wel ergens zitten. Al is het alleen om de spullen op te slaan. Liefst doen ze ook nog wat bordspelavonden. Daarvoor zullen ze dus nog wel een nieuwe ruimte moeten huren. Als het Pelikaanhof eenmaal weer staat, kunnen de Eitjes er altijd nog voor kiezen om terug te keren.

Oude bekenden
Vijf jaar lang was Duivelsei mijn thuis. Ik ben lid en zelfs voorzitter geweest van verschillende commissies en ik was zelfs een keer de Original Zombie. In die tijd heb ik mensen leren kennen waarmee ik honderden bordspellen heb gespeeld. Dus natuurlijk kon ik verwachten dat een paar daarvan ook bij dit afscheid aanwezig zouden zijn.
Nadat ik klaar was met mijn journelastieke verplichtingen, ging ik met wat oude vrienden aan tafel zitten. We pakten de doos van Tsuro en zetten het spel op. Na een hevige en gevaarlijke boottocht werd ik gedeeld derde. Ik ging één tegel eerder af dan de spelers die de eerste plek met elkaar deelden.
Ook was het een mooi moment om weer even elkaar te updaten over onze levens. De meeste van deze mensen had ik acht jaar niet gezien. De enkele uitzondering had ik weer even gesproken op Ducosim, maar dat was ook al een tijdje geleden. Dus was het tijd om weer lekker wat bij te kletsen.
Daarna was het tijd voor nog een bordspel. Er waren nog wat meer van ons aangekomen, dus we besloten te splitsen. Mijn helft besloot om Everdell te spelen. Ons plan was eerst om daarna nog iets met zijn allen te doen, maar nadat beide tafels zware strijden hadden gevochten, was bij ons de puf eigenlijk wel op.



Een laatste krabbel
Het was tijd om te vertrekken. Ik zette, misschien voor de laatste keer, mijn naam in het gastenboek. Gelukkig was mijn vaste plek nog vrij, dus dat hoekje heb ik weer geclaimd. Ik heb het erg naar mijn zin gehad, dus ik ben blij dat ik ben gegaan. Ben of word jij binnenkort een student in Leiden? Ga dan eens bij Duivelsei op bezoek en overweeg lid te worden. Woon je ergens anders? Kijk wat eromheen, dan vind je vast wel wat leuks. Bordspellen speel je samen.




Geef een reactie