De buren zijn op vakantie, wat betekent dat ik in mijn bijzonder slecht geïsoleerde appartement niet meer gratis meegeniet van hun verwarming. Daardoor is het nu voor het eerst echt koud. Met temperaturen als deze blijf je zoveel mogelijk binnen. Maar dan heb je wel iets nodig om je mee te vermaken. Zoals deze vijf simpele bordspellen die je met het hele gezin kan spelen.
De Grote Dalmuti
Simpele bordspellen zijn gemakkelijk uitgelegd en gemakkelijk te spelen. Daarom is het fijn als je gewoon de kaarten uit kan delen en kan beginnen. Zeker als de kaarten niet eens tekst hebben om je af te leiden.
In De Grote Dalmuti, of gewoon Dalmuti, probeer jij je hand leeg te krijgen door kaarten te spelen. De startspeler legt een setje neer, bijvoorbeeld van vier twaalven. De rest mag dan volgen, maar alleen met dezelfde hoeveelheid dezelfde kaarten van een lager nummer. Kan of wil je niet, dan moet je passen. Past iedereen op jouw setje, dan ben jij de startspeler van de volgende ronde.
Dalmuti is een spel waarin je lekker elkaar kan plagen. De speler die laatste is in een potje wordt namelijk de grote slaaf in de volgende. Die moet de kaarten schudden, verdelen en ook opruimen als een ronde voorbij is. Officiëel moet die bijvoorbeeld ook een drankje halen als daarnaar gevraagd wordt, en als er één slechte stoel is kan je ervoor zorgen dat de slaaf (of de persoon die je wil plagen) daarop moet zitten als jij de winnaar was van het vorige potje.
Maar verwacht wel wraak. Het tij kan zo keren en reken er maar op dat de rest van de tafel niet vergeet dat jij gemeen was. Dit plagen is precies wat Dalmuti zo leuk maakt, zolang je niet te ver gaat. Als de slaaf het nog steeds naar hun zin heeft, dan kun je elkaar lekker stangen en uitdagen.
Dixit
Simpele kaarten zijn fijn voor simpele bordspellen, en veel simpeler dan Dixit wordt het eigenlijk niet. Er staan geen woorden of nummers op! Bovendien speel je de Odyssey-versie zonder problemen met twaalf spelers.
In Dixit heeft iedereen een hand vol kaarten. Deze hebben allemaal schilderachtige taferelen erop afgebeeld. Als jij aan de beurt bent, dan speel je één van die kaarten gesloten en geef je er een semivage beschrijving van. De rest van de spelers legt ook gesloten een kaart neer. Alle gespeelde kaarten worden geschud en opengedraaid.
Dan probeert iedereen te raden welke kaart van jou is. Als iemand het goed heeft, maar niet iedereen, dan krijg je punten. De persoon die het goed heeft ook. En er zijn bonuspunten voor spelers die ‘foute’ kaarten hebben opgelegd waarop gegokt werd. Heeft iedereen het goed, of iedereen heeft het fout, dan krijg alleen jij geen punten. Je moet dus een balans vinden tussen vaag en duidelijk in jouw beschrijving.
Dixit draait bij mij helemaal niet om de punten. In plaats daarvan is het een leuk venster in hoe mensen denken. Waarom denk je daaraan als je ‘geheim’ zegt? Er is vaak een korte discussie na de onthulling, wat altijd extra speelplezier met zich meeneemt. Bovendien zijn de kaarten prachtig geïllustreerd, met een hoop details. Door de aard van het spel word je gedwongen de afbeeldingen te bestuderen en dat is helemaal geen probleem.
Hanabi
Soms wil je niet tegen elkaar spelen, maar samenwerken. Gelukkig zijn coöperatieve spellen niet altijd ingewikkeld. Simpele bordspellen kunnen ook interessant zijn als je samenwerkt.
In Hanabi probeer je vijf stapels van verschillende kleuren op te bouwen van één tot vijf. Dat is simpel genoeg, maar hier is het probleem: je hebt je kaarten verkeerdom vast. Daardoor weet iedereen wat jij vast hebt, behalve jijzelf. Dus zul je elkaar hints moeten geven door fiches te spenderen, maar al gauw merk je dat daar bar weinig van zijn. Zeker als je alleen nummer of kleur mag hinten, en ook altijd alle andere kaarten die daaronder vallen aan moet geven.
Je zal tussen de regeltjes door moeten lezen voor Hanabi, want er zijn niet genoeg hints om alles aan elkaar uit te leggen. Dus moet je altijd nadenken over waarom iemand een hint geeft. Er is altijd een doel. Gelukkig heb je nog de context van wat er op tafel ligt, en wat de andere spelers op hand hebben. Maar dan nog is het lastig.
Hanabi draait om de jacht naar die begeerde vijfentwintig punten. Een perfect potje is niet gemakkelijk, zelfs als de kaarten er goed voor liggen. Als ze tegenzitten wordt het een hele uitdaging. Gelukkig is Hanabi gemakkelijk op te zetten, dus als het niet lukt schud je de kaarten en begin je opnieuw. Zijn jullie allemaal geniën die met regelmaat de vijfentwintig halen? Dan is het tijd voor de regenboogkaarten. Nu kun je streven naar de dertig!
King of Tokyo
Ken je Yahtzee? Dan ben je bijna klaar om King of Tokyo te spelen. Dat maakt dit spel weer een tikkeltje gemakkelijker om uit te leggen, wat belangrijk is voor simpele bordspellen.
In King of Tokyo zijn de spelers allemaal Kaiju (gigantische monsters) die de stad over willen nemen. Dat doe je door je dominantie te bewijzen, of door de rest simpelweg uit te schakelen. Wat je precies doet in jouw beurt, dat wordt bepaald door de dobbelstenen. Net als in Yahtzee mag je tot twee keer opnieuw rollen en elke keer bepaal jij welke dobbelstenen je wel of niet laat liggen.
Persoonlijk vind ik de Power-Up uitbreiding essentiëel. Die zorgt ervoor dat iedereen persoonlijke krachten heeft, wat het spel veel afwisselender maakt. Het spel wordt er wel een klein beetje ingewikkelder van, dus misschien dat je dit het eerste potje vermijdt als je speelt met mensen die nog nooit een bordspel hebben gespeeld of nog erg jong zijn. In alle andere gevallen, gewoon de uitbreiding erbij!
Het speelplezier van King of Tokyo is simpel: je mag heerlijk met dobbelstenen smijten. Ze zijn daarom ook lekker groot en van hard plastic, waardoor ze goed voelen in je handen en kletteren voor extra effect. De geluksfactor ligt hoog, dus het spel is zeker niet altijd eerlijk. Aan de andere kant kun je zelfs van de grootste achterstanden plotseling terugkomen. King of Tokyo blijft daardoor spannend!
Wavelength
Voor sommige simpele bordspellen hoef je maar één of twee dingen te doen voor je beurt. De rest wijst zichzelf. Zo zit het ook met Wavelength.
In Wavelength speel je in jouw beurt een kaart die een schaal van A tot B aangeeft. Denk aan ranzig tot heerlijk, of lief tot gemeen. Jij geeft dan een hintwoord en schuift de naald in het geheim naar waar die hoort op basis van je hint en de schaal. De rest van de spelers moeten raden waar de naald staat.
Het spel wordt gebruikelijk gespeeld in teams, maar dat hoeft eigenlijk niet eens. Dat scheelt als je met een oneven aantal spelers bent. Je zou bijvoorbeeld kunnen zeggen dat de hinter altijd een hint geeft aan de volgende persoon met de klok mee, waarna je gewoon punten bijhoudt op een papiertje.
Eigenlijk maken de punten niet echt uit, want net als met Dixit is Wavelength een venster in het brein van de andere spelers. Er zijn altijd discussies over waarom iets vindt, en hoe kon je denken dat de naald daar hoort? Het is een soort ijsbreker.
Verwarming aan en naar de speeltafel
Dit waren vijf simpele bordspellen die je lekker kan spelen in deze koude winterdagen. Natuurlijk zijn er veel meer. Heb jij andere simpele spellen die je graag speelt met je familie of vrienden? Deel het dan in de comments!
Geef een reactie