“Wat je ook doet, vermijd de ruïne als het nacht is!” Dat is de waarschuwing die mijn spelers kregen voordat ze begonnen met spelen voor onze Halloween-special in de bibliotheek van Schiedam. Maar door omstandigheden moesten ze toch naar binnen. Wat waren de omstandigheden? Lees daarvoor gauw verder!
Een extra tafel
Voordat we begonnen, hadden een mede-DM en ik eerst even een overleg met de mensen van de bibliotheek. We gaan namelijk onze aanpak iets veranderen, waardoor er nu ruimte is voor een extra Dungeon Master. Maar in plaats van dat we iemand nieuws rekruteren, hadden Eva en Vanja iets anders bedacht: een flex-slot dat voor elk evenement door iemand anders gevuld wordt.
Afgelopen Halloween was de eerste keer dat we dit deden: Simona mocht achter het scherm. Zij had al wat geschiedenis met Viko, waardoor we wisten dat ze een passie heeft voor de hobby. Als ik de spelers mag geloven, deed ze het uitstekend, dus ons eerste experiment was een succes! Wie de volgende keer de Dungeon Master is, dat weet ik ook nog niet.
Waarom we deze verandering maken? Dat is voorlopig nog geheim. Hopelijk mogen wij hier binnenkort meer over zeggen. Maar als jij in Rotterdam of omstreken woont en wel eens met ons mee wil doen, weet dan dat er iets spannends in aantocht is! Tot dan zul je het moeten doen met onze gebruikelijke DnD-sessies.
Wil jij ook eens proberen om voor een groep vreemden te spelen? Stuur dan een mail naar de bibliotheek. Dan nemen wij met zijn allen jou in overweging. Eerst wat leren en oefenen? Houd dan ons schema in de gaten: Viko en ik geven eens in de twee maanden workshops met tips en trucjes die je hier flink bij kunnen helpen!
De Schemersterren
Deze oneshot was lichtjes gebaseerd op een evenement dat ik voor mijn spelers schreef in één van onze campagnes toen een speler even niet beschikbaar was. Als excuus werd zijn personage ontvoerd en moest de rest uitzoeken wat er was gebeurd. Daarvoor moesten ze uiteindelijk een ruïne betreden waar ze al meermaals over waren gewaarschuwd.
Deze ruïne was al diep genesteld in onze lore. Het was namelijk het huis van de Schemersterren, een beroemd avonturiersgilde dat vijfhonderd jaar geleden plots van de aardbol verdween. In de campagne leerden de spelers waarom dit was, maar voor de dappere avonturiers was dit een volledig mysterie. Sterker nog, zij hadden nog nooit gehoord van de Schemersterren.
Veel meer over de legendarische helden zouden ze ook niet leren, behalve de gebeurtenissen van hun verdwijning zelf. Aan de andere kant waren zij aan het einde van onze sessie experts van dit evenement. De vraag was: konden zij het lot dat een veel sterkere groep avonturiers leed vermijden, of vielen zij in dezelfde valkuil?
Als je mijn blog al een tijdje volgt, dan weet je dat Demonen in mijn DnD-wereld manifestaties van angst zijn. Vorig jaar moesten mijn spelers het opnemen tegen de Avatar van Zoophobia, die onder andere verantwoordelijk is voor de vloek van weerwezens. Ook deze keer kregen ze te maken met de Arkdemoon, oftewel Angst Zelve. Maar was het ook wat ze verwachtten?
Overvol de ruïne in
Ik had al gezien dat ik een volle tafel zou hebben. Het grootste gedeelte daarvan had ik al gesproken via Discord. Dat was nodig, want ik moest de grootste angst van hun personages weten om mijn avontuur te bouwen. Eén persoon had ik hier niet over te pakken gekregen, maar dat was niet het einde van de wereld.
Via WhatsApp vroeg Vanja of het oké was als ik een extra speler had. Dit was een vriend van iemand aan mijn tafel en ze zaten graag samen. Helemaal prima. Het wordt dan iets drukker en de kans dat ik wat uitloop wordt groter, maar de bibliotheek vond dat niet een gigantisch probleem. Zolang de uitloop maar niet te extreem werd.
Terwijl ik aan het voorbereiden was, bleek dat die vriendengroep wat groter was dan ik verwachtte. Een derde persoon had zich niet of verkeerd ingeschreven. De details gingen even aan mij voorbij, maar het kwam erop neer dat hij ook graag bij zijn vrienden aan wou schuiven. Ik ging ermee akkoord en begon vervolgens wat in het verhaal te schrappen. Met acht spelers aan tafel hadden we sowieso geen tijd om alles door te lopen.
Gelukkig was dit niet de eerste keer dat ik DM op een evenement. Ik schrijf mijn one-shots modulair, zodat ik ze ter plekke bij kan schaven op basis van tijd en hoeveelheid spelers. Eerder had ik al problemen gehad met opkomst, al was het meestal dat een paar mensen niet opdaagden. Ik moest mijn methoden dus even omdraaien. Bovendien deed een persoonlijke vriend van mij mee, dus ik moest even extra mijn best doen!
Niet te Harden
Nadat iedereen zich had geïntroduceerd, mochten mijn spelers nog één extra personage bedenken voor hun groep. Mijn enige eis was dat deze persoon het hart van de groep was. Waarom dat belangrijk was, dat zouden ze niet al te veel later zelf ontdekken. Ze bedachten Hardy, een vrolijke en vriendelijke bard die ook rijk en vrijgevig was.
We begonnen midden in de chaos: de groep was aan het vluchten voor een gigantische roede wolven. Dit was extra vervelend, omdat één van hen juist bang is voor deze dieren. Een ander groepslid wou ze juist uitdagen, maar omdat de helft van haar vrienden vluchtte, werd dit wel wat lastiger. Daarom besloot ze de alfa uit te dagen.
De alfa accepteerde het duel en onze held wist deze te winnen. Daarmee trok de rest van de roedel zich terug. Dat was een grote opluchting voor de avonturiers, maar deze was van korte duur. Hardy was namelijk nergens te bekennen. Waren ze hem kwijtgeraakt in de chaos? Ze gingen direct op onderzoek uit.
Het terugvinden van hun vriend was de kern van het avontuur. Al gauw bleek dat de bard de ruïne in was gesleept. Maar door wat en waarom, dat was nog onduidelijk. Wel begon de vloek van het kasteel de groep te beïnvloeden. Met regelmaat hallucineerden zij hun grootste angsten. Deze waren allemaal persoonlijk, dus het was voor mij even een mentale oefening om ze in mijn hoofd te houden.
Angst Zelve onder ogen zien
Na een tijdje in de ruïne te zijn, ontdekten de avonturiers waarom ze aan het hallucineren waren: Angst Zelve was hier. Ze vielen het aan, maar de Arkdemoon was niet zo onder de indruk. Gelukkig kregen ze nu hun eerste meevaller: Angst was niet hun vijand. Tenminste, niet direct. Alleen zorgde hun invloed er wel voor dat de groep steeds in paniek raakte.
Angst bood ze aan te helpen hun vriend te redden, als ze een magische barrière in de ruïne verwijderden. Daar kon de demoon niet doorheen en er was aan de andere kant iemand met wie die zaken had. Wie dat was, dit leerden de spelers door plots een flashback in te gaan. Daar waren zij allemaal ineens leden van de Schemersterren. Ze mochten kort rondspelen met hun lvl 20 krachten, nadat ze gewaarschuwd werden dat Angst eraan kwam. Ze waren niet zo onder de indruk; deze levende legendes waren nergens meer bang voor.
Ik was van plan om af en toe zo’n flashback te doen, maar door de extra spelers was daar geen tijd meer voor. Dus moesten mijn spelers het doen met eentje. Daarin leerden zij wat er aan de hand was kort voordat de Schemersterren verdwenen, waardoor ze zelf konden bedenken dat ze hun vijand hadden onderschat. Ze ontdekten ook dat één van de helden het al die tijd heeft overleefd.
De barrière konden ze breken met de hulp van een krachtige priester. De spelers wisten van een kerk in Stonesmith en misschien dat iemand in Chelm ook kan helpen. Beide steden waren een halve dag reizen en ze wilden Hardy niet zo lang achterlaten. Ook vertrouwden ze (terecht) Angst niet. Dus besloten ze in plaats daarvan zelf de barrière te trotseren door hun grootste angsten onder ogen te zien.
Een bijtende onthulling
Na wat zoeken vindt de groep Hardy eindelijk. Hij zit letterlijk en figuurlijk in de put. Daar zit namelijk een geheime gang die leidt naar een extra ruimte. Maar toen ze hem probeerden te helpen, werden ze even onaangenaam verrast: Hardy bijt één van de helden en is vijandig. Hij is namelijk een thrall geworden door de Elder Vampire die hem ontvoerde.
De priester van de Schemersterren werd een vampier nadat al zijn vrienden om hem heen om het leven kwamen. Zijn grootste angst was namelijk om alleen achter te blijven. Daarom ontvoert hij ook anderen, om hem gezelschap te houden. Maar door de vloek wil geen van zijn thralls bij hem in de buurt komen.
Ik had drie mogelijke oplossingen geschreven. De gemakkelijkste is om de vampier te verslaan. Als de spelers leerden waar hij bang voor was, konden ze ook simpelweg wat tijd met hem doorbrengen, zodat hij niet meer bang was. Beide oplossingen zorgen ervoor dat Angst zijn ziel krijgt, maar Hardy is wel vrij.
De derde optie is om de priester te overtuigen zijn eigen zwakte te accepteren en zijn angst onder ogen te zien. Daarvoor moeten ze de dode vrienden die om hem heen liggen begraven en samen met de priester afscheid van ze nemen. Dan sterft hij ook, maar hij behoudt wel zijn ziel. Helaas vonden de avonturiers deze oplossing pas nadat ze de vampier versloegen. Zelf vonden ze dat niet zo’n probleem, want hun vriend was gered.
Een gehaast avontuur
Als je dit allemaal zo leest, dan lijkt het alsof er weinig is gebeurd. Toch was dit genoeg om een halfuur uit te lopen, ondanks dat ook het gevecht in de ruïne kort was. Hoe meer spelers je aan tafel hebt, hoe langer alles duurt. Iedereen wil af en toe even aan het woord zijn en een DM moet elke speler minstens één keer in de schijnwerpers zetten.
Gelukkig hadden we het ondanks de extra uitdaging allemaal prima naar onze zin. De persoonlijke angsten zorgden ervoor dat iedereen betrokken werd en het mysterie was ook in de beknopte vorm genoeg om de spelers te boeien. Het hielp ook dat de bieb helemaal versierd was en wij in de prachtige zaal beneden mochten spelen. Alleen daarom al is spelen in de bibliotheek elke keer weer een fijne belevenis.
Krijg jij geen genoeg van Halloween? Misschien is mijn verslag van Rincon dan ook het lezen waard!
Geef een reactie