Afgelopen week moest ik niet eens, maar tweemaal DM’en. Tot mijn teleurstelling gingen beide evenementen last minute niet door. Dat was balen, maar gelukkig kon ik aanschuiven bij een tafel en meespelen. Daarom krijgen jullie deze keer een verslag van hoe het is om rollenspellen te spelen met vreemden.
Dubbel voorbereid, geannuleerd
Afgelopen vrijdag was het weer zover: ik moest DM’en in de bibliotheek van Schiedam. Het leek mij leuk om een keer iets anders dan Dungeons & Dragons te spelen, dus deze keer had ik voorbereid met FATE. Aangezien ik al een keer een oneshot over AVATAR had gespeeld met vrienden, besloot ik die daarvoor te gebruiken.
Ik had al wel verwacht dat ik een kleine opkomst zou hebben. De meeste mensen schrijven zich in voor DnD en AVATAR is ook niet per se iets waar veel mensen warm van lopen. Maar gebruikelijk hebben we vier volle tafels, dus ik dacht dat ik er wel mee weg kon komen. Nadat ik wat mensen had geïntroduceerd aan FATE, kon ik dan misschien vaker iets met dat systeem doen voor wat meer afwisseling.
Uiteindelijk had ik drie inschrijvingen. Dat is wat weinig, maar eigenlijk zijn rollenspellen perfect voor drie spelers. Helaas meldde iemand zich op de dag zelf ziek. Ik besloot daarom om mijn overige spelers aan te bieden zich bij een andere tafel aan te schuiven. Na een korte twijfel besloten ze dit bod aan te nemen. Gelukkig kon ik zelf ook meedoen bij een andere tafel, dus ik was niet voor niets Schiedam in gefietst!
Dat weekend kreeg ik een bericht van Collin over een vergissing: de tafel die mij aan was gewezen bij Dox & Dragons had niet goed door dat ze niet zelf een DM mee moeten nemen. Collin had nog geprobeerd ze over te halen, maar de spelleider liet weten dat hij al twee weken aan het voorbereiden was. Als ze niet hun spel gingen spelen, dan had het weinig zin. Wel mocht ik bij die tafel aanschuiven. Dit was extra balen, omdat ik voor het eerst bij Dox zou zijn, nadat mede-DM Viko mij liet weten dat ze nog iemand nodig hadden om de laatste tafel te vullen. Maar het helpt ook niet als mensen met tegenzin spelen, dus ik maakte er geen punt van.
Een vervloekt boek
Toevallig speelde ik vrijdag ook bij Viko aan tafel. Die zag dat ik mijn spullen aan het pakken was en zei dat ik gewoon aan moest sluiten. Daardoor waren we wel met acht, want één van mijn spelers had zich ook bij hem aangesloten. Maar de spelers hadden er geen probleem mee en ik had geen andere plannen. Dus sloot ik mij lekker aan. Ik besloot als Panon te gaan, het personage waar mijn kostuum voor Rincon op is gebaseerd. Panon is een rijke Harengon die thuis niet mocht spreken van zijn ouders. Daarom spreekt zijn dienaar, een Hedge die Pricky heet, voor hem. Pricky doet ook de incantaties van spreuken voor Panon.
Het avontuur begon met een vervloekt boek. Die kwam door omstandigheden op onze tafel te liggen. Dat het een val was, dat was wel duidelijk. Gelukkig was één van de andere spelers een boeknerd, want als niemand het oppakte, hadden we geen avontuur. We werden allemaal geteleporteerd naar een mysterieuze grot, waar we elk voor een andere obelisk stonden. Ook raakten we elke minuut of zo op magische wijze in paniek. Dus gingen we meteen op onderzoek uit.
Ik deed mijn best om de keuzes aan anderen over te laten. Rollenspellen worden langzamer met meer spelers, dus ik bleef een beetje op de achtergrond. Alleen als het plot helemaal stilstond, maakte ik inhoudelijke keuzes. Gelukkig waren de spelers lekker proactief, dus ik maakte wat grappen en leunde vooral achterover. We verlieten de grot, maakten kennis met de laatste twee bewoners van een dorp en ontdekten dat een lid van onze groep was ontvoerd. Het spoor leidde ons weer terug de grot in.
Daar vonden we een stuk of acht meenlocks en de tovenaar die het vervloekte boek onder onze neus duwde. Een kort gevecht later zat het gevaar achter ons en maakten wij onze weg terug naar de stad waar alles begon. Ik schreef een factuur voor de verloren tijd die ik had geleden en gaf die aan de persoon die het duidelijk vervloekte boek aanraakte voordat we de sessie afsloten.
Een bekend systeem
In Café Dox stond ik voor een verrassing: de spelleider had in plaats van Dungeons & Dragons iets anders voorbereid. Ik keek op tafel en zag wat sheets die er heel bekend uitzagen. Deze waren namelijk van Mausritter. Het is ondertussen alweer een jaar geleden dat ik dit speelde met wat kinderen, maar de grote lijnen waren mij bijgebleven.
Deze begon het avontuur in een muizendorpje. Een boot met een lading kaas werd verwacht als betaling voor de goederen die we de afgelopen maand hadden betaald. Maar er was slecht nieuws: de boot kwam onbemand en leeg aan. De andere spelers en ik wisten de boot nog binnen te halen, waardoor we sporen van een gevecht vonden. Dit was op zichzelf geen grote verrassing, maar we konden bevestigen dat de aanval was gepleegd door andere muizen, of beesten die niet veel groter zijn. Onze missie was om de gestolen kaas te vinden en terug te brengen.
Deze keer speelde ik met een groep vrienden, dus ik was het buitenbeentje. Dat is een beetje spannend, zeker als je zo introvert bent als ik. Maar mensen die rollenspellen spelen zijn meestal verwelkomend, dus ik maakte mij niet teveel zorgen. Mijn vermoedens bleken te kloppen. We hadden een gezellige tijd vol woordgrappen en wat licht avontuurwerk.
De grappen werden onze DM zelfs een beetje te veel. We schoten niet zo op met het verhaal. Helemaal aan het einde van de sessie vonden we de bandieten met onze kaas, maar er was eigenlijk geen tijd meer om een plan uit te voeren. Wel hadden we al een korte schermutseling met een raaf en een rat gehad. Gevechten in Mausritter zijn lekker kort, wat flink anders is dan de urenlange encounters in Dungeons & Dragons.
Een verwelkomende gemeenschap
Vraag jij je af of rollenspellen spelen met vreemden voor jou is? Als je erover nadenkt, dan is het waarschijnlijk het proberen waard. Beide tafels waar ik bij aanschoof, verwelkomden mij met open armen, ondanks dat het origineel niet de bedoeling was dat ik meedeed. Als je een tafel vindt waar jij je voor hebt ingeschreven, dan is dat alleen maar meer het geval. Dus ik zeg: probeer het lekker uit. Bijvoorbeeld in Café Dox of de Korenbeurs!
Geef een reactie