Videogamevervolgen maken klinkt gemakkelijk. Gewoon de game die je al had kopiëren en wat dingen toevoegen. In de praktijk blijkt dit een stuk moeilijker te zijn. De fans zijn niet dom, dus die kijken zo door je simpele oppoetsbeurt heen. Aan de andere kant worden we soms aangenaam verrast met een vervolg dat zo goed is dat het de al prima voorganger in het stof doet bijten. Zoals deze vijf.
Baldur’s Gate 3
Baldur’s Gate 2 kwam uit in het jaar 2000, dus het is ondertussen al 26 jaar oud. De game werd positief ontvangen, maar het CRPG-genre was toen al dusdanig verkleind dat het publiek klein was. Toch hebben fans het er naar hun zin mee gehad. Baldur’s Gate is een bekende stad in de Sword Coast Alliance, dus veel DnD-fans zijn er bekend mee. Ook zijn personages zoals Minsc en Boo geliefd.
Maar we kunnen niet ontkennen dat Baldur’s Gate 3 daar een aantal schepjes bovenop deed. Siebren noemde het zelfs de beste game in de afgelopen vijf jaar. Larian bracht met BG3 het CRPG-genre weer op de kaart. Ineens duiken we weer in games als Warhammer 40,000: Rogue Trader, terwijl we smachten naar remakes van Fallout 1 en 2.
BG3 geeft spelers een vrijheid die ongekend was in games met een verhaal. Er is zoveel zijcontent dat de eerste acte alleen al een volledige game had kunnen zijn. Dan heb je de speelbare personages. Die zijn uitstekend geschreven, uitstekend geacteerd en ze hebben elk een eigen verhaallijn om te volgen. Ze zijn zo boeiend dat de meeste spelers uit hun weg gaan om iedereen te rekruteren.
Ook in gevechten is BG3 een ware speeltuin. Je hebt zo veel opties en de raarste methodes bieden verrassende oplossingen. Het is haast alsof je echt DnD aan het spelen bent. Maar dan met een gecureerd verhaal en levels ontworpen door professionals. Videogamevervolgen als deze zijn erg zeldzaam.
Borderlands 2
Borderlands is nog steeds een prima game om te spelen. Zeker als je dat doet met vrienden. Het is een actievolle looter shooter die lekker aanvoelt. De humor is over de top, maar op een goede manier. Het verhaal is weinig verrassend, maar het is goed genoeg om jou en je vrienden naar het einde te brengen. Prima vermaak voor een paar weken.
Maar toen Borderlands 2 uitkwam, liet Gearbox even zien hoe het beter kan. Eigenlijk doet de game niets dat het niet al deed. Maar het is wel in bijna alle aspecten een aanzienlijke verbetering. De gunplay voelt nog lekkerder, de humor is nu dijenkletsend en de introductie van de schurkachtige Handsome Jack neemt het verhaal en de toon naar nieuwe hoogten.
Borderlands 2 bewijst eigenlijk dat videogamevervolgen het wiel niet opnieuw uit hoeven te vinden. Een nieuw verhaal en het oppoetsen van bestaande mechanieken kan genoeg zijn. Maar dan moeten er wel merkbare stappen vooruit gezet worden. Een kleine verbetering is niet genoeg.
Wat ook niet werkt, dat is backsliden. Kijk bijvoorbeeld naar alle Borderlands-games die na de tweede uitkwamen. Geen daarvan genoot hetzelfde succes. En terecht. Hoewel het niet per se slechte games zijn, weet niet één ervan een verbetering te zijn op dit deel. Daarom blijven ze een beetje in de schaduwen.
Portal 2
“The cake is a lie.” “Now you’re thinking with portals.” Als je een gamer bent, dan heb je deze uitspraken waarschijnlijk wel eens gehoord. Portal is een populaire game in de popcultuur vanwege de innovatieve puzzels en het levelontwerp, maar ook vanwege de humor. GLaDOS’ neutrale toon stond heerlijk haaks op haar sarcastische en denigerende woorden.
Portal heeft zelfs de tand des tijds uitstekend doorstaan. Het is vandaag de dag nog steeds een genot om te spelen. Dat komt waarschijnlijk omdat de game draait om puzzels, die toch een stuk tijdlozer zijn dan actie. Ondertussen zijn er best wat games geweest die het idee van twee portalen afvuren gebruiken, maar het wordt nergens beter gedaan.
Nou ja, er is één plek waar het beter wordt gedaan: in Portal 2. De levels zijn nog beter ontworpen en de toevoeging van Wheatley, het nieuwe personage dat geniaal wordt gespeeld door Stephen Merchant, is helemaal fantastisch. Zeker omdat hoofdpersonage Chell een stille protagonist is. Nu kunnen GLaDOS en Wheatley lekker met elkaar bikkelen als een oud stel.
Ook voegt Portal 2 multiplayer toe. Er is een hele serie unieke puzzels gemaakt om op te lossen met twee spelers. Dit, gepaard met wat nieuwe mechanieken zoals gel die de eigenschappen van muren en vloeren kunnen veranderen, zet de bekende gameplay helemaal in een nieuw licht. Meer kun je niet vragen van videogamevervolgen.
Red Dead Redemption 2
Pluspunt: cowboys zijn cool. Minpunt: de meeste mensen weten dit niet. Feedback die ik las in de Power Unlimited-review van 2010. Waardere woorden kon je niet spreken over Red Dead Redemption. De cowboysetting was niet meer van die tijd toen de game uitkwam, waardoor het een niche bleef. Zonde, want het is nog steeds een meesterlijke game.
Red Dead Redemption speelt zich af aan het einde van het cowboytijdperk. De civiliteit is hier en veel volk heeft zijn vrijheid ingeleverd voor moderniteit en (relatieve) veiligheid. Of dit iets goeds is of niet, dat wordt nog even daar gelaten. De Pinkertons kidnappen hoofdpersonage John Marstons vrouw en zoon en dwingen hem zo om zijn oude bendeleden op te jagen. Dat hij al geen jaren iets met ze te maken heeft gehad en gewoon als boer leeft, dat maakt ze niet zoveel uit.
In Red Dead Redemption zien we het einde van een tijdperk en dat heeft zijn eigen charme. Maar in Red Dead Redemption 2 maken we dat einde mee. Dit is namelijk één van die uitzonderlijke videogamevervolgen die zich niet na, maar voor de gebeurtenissen van de voorganger afspelen. Nu reizen we als Arthur Morgan mee met de bende die we in het vorige deel allemaal verraadden aan de Pinkertons.
Nu voel je het verlies van de vrijheid waar zoveel mensen zich aan hechtten. Een soort vrijheid die we tegenwoordig nauwelijks nog voor kunnen stellen. Is het voor iedereen? Absoluut niet. Het is niet voor niets dat de meerderheid ervoor koos om in steden te leven. Maar het is wel jammer dat het ontnomen werd van de mensen die er wel waarde aan hechtten.
Slay the Spire 2
Ik heb Slay the Spire helemaal kapotgespeeld. Sterker nog, ik speel het af en toe nog steeds op mijn telefoon. Lekker kaarten slingeren is heerlijk en hoewel ik niet zou zeggen dat ik er goed in ben, geniet ik er wel in volle teugen van. Bovendien is elke run anders, waardoor het niet zo gauw verveelt.
Toch zou ik zeggen dat Slay the Spire 2 (bijna) alles beter doet. De extra personages zijn leuk om mee te experimenteren, de ouden hebben de nodige tweaks gehad, runs zijn afwisselender door de verschillende biomes en ook de willekeurige evenementen zijn leuker. Dan heb je nog de uitstekende multiplayermodus die de game introduceert. Dat lijkt trouwens meer te gebeuren voor deze videogamevervolgen. We kunnen de laatste baas nog niet verslaan, maar dat mag je ook niet verwachten van een game in early access.
De enige reden dat ik soms nog in Slay the Spire duik, is omdat deel twee nog niet te spelen is op mobiel. Ik heb geen Steam Deck, dus als ik onderweg wat wil spelen, dan moet ik toch grijpen naar mijn telefoon. Zelfs dan merk ik het gebrek aan de ‘random’-knop, want nu kies ik vaak toch voor hetzelfde personage.
Ik kan daarom niet wachten tot de volle release. Wat voor gevecht wordt de Architect? Komen er nieuwe personages uit en wat worden de alternatieve biomes voor acte twee en drie? Mijn vertrouwen in MegaCrit is groot, zeker als we kijken naar wat ze ondertussen al gemaakt hebben. Denk je dat ze ooit zelf een ruilkaartspel zouden maken?
Wordt vervolgd
Dat waren vijf videogamevervolgen die hun uitstekende voorgangers uit het water bliezen. Natuurlijk zijn er nog veel meer en misschien heb ik jouw favorieten wel gemist. Als dat zo is, laat het dan vooral weten in de comments!
Geef een reactie