Gemeenschap door rare multiplayer

Samenwerken in games gaat niet altijd zoals je verwacht. Rare multiplayer neemt een hoop vormen, en ze verbinden jou op verschillende manieren aan je medemens. Hier zijn een aantal manieren waarop alternatieve vormen van multiplayer jou helpen verbinden met anderen.

Rare multiplayer met je kind

De simpelste vorm van rare multiplayer is ontworpen om ouders te verbinden met hun kinderen. Hopelijk heb je hier zelf al een hand in, maar opvoeden is moeilijk. Dus zijn alle beetjes hulp zijn welkom.

Neem bijvoorbeeld Super Mario Odyssey of Donkey Kong Bananza. speler één speelt het normale spel, maar speler twee doet iets heel anders. Die bestuurt Cappy of Pauline met behoorlijk versimpelde gameplay. Ze zijn meer een helper dan een hoofdrolspeler.

Dat is niet erg, want Cappy en Pauline worden niet bestuurd door de eigenaar van het spel. Die wordt gebruikt door je kind of je kleine broertje of zusje. Zo hebben de jonkies wat te doen zonder dat ze echt in de weg lopen. Wel kan een goede Cappy-speler je behoorlijk helpen met je speedrun.

Je zou deze multiplayer ook met je partner die niet gamet kunnen doen, maar dan merk je al gauw dat het eigenlijk te simpel is. Zelfs een volwassene die helemaal niets van games weet verveelt zich hiermee al gauw. Deze rare multiplayer-vorm is gemaakt voor een jonger publiek.

Samen alleen

Mensen kunnen luid en irritant zijn. Daar heb je niet altijd behoefte aan. Maar dat betekent niet dat jij jezelf helemaal moet isoleren. Soms ben je liever alleen samen met iemand anders die ook hun eigen ding doet.

In Journey word je niet lastig gevallen. Je bent op reis, en in die reis kom je soms andere spelers tegen. Er zijn geen spelers-ID’s in beeld, er is geen voice chat. Het enige dat je kan doen, is ervoor kiezen een tijdje met elkaar op te trekken. Heb je geen zin meer, dan haak je gewoon af en doe jij je eigen ding.

Als jij, net als ik, een introvert bent, dan snap je precies waarom dit klinkt als een goed idee. Voor de extroverts onder ons, op deze manier zijn we niet eenzaam en wordt onze energie ook niet opgeslurpt door interactie. Inderdaad, elke keer dat er een andere speler verschijnt in Journey is dat een leuk moment.

De makers hebben dit idee gepakt en doorgezet in een MMORPG. Sky: Children of the Light draait om connecties maken, maar gebruikt ideeën van Journey om dit verbinden niet vermoeiend te maken. Je verkent de wereld, bezoekt concerten en hangt met vrienden, allemaal op je eigen tempo. Het spel is trouwens gratis, dus neem eens een kijkje.

Kojima’s ‘strands’ voor rare multiplayer

Kojima bedacht het ‘strands’-genre, een soort game waar spelers met elkaar verbonden zijn door hun acties. Daarom heet zijn eerste sologame ook Death Stranding. Dit draait om indirecte samenwerking.

Je hebt geen directe interactie met elkaar, maar dat betekent niet dat je alleen bent. In Death Stranding kunnen andere spelers namelijk gebruik maken van jouw bouwwerken, terwijl die van anderen in jouw game verschijnen. Met wat geluk heeft iemand bijvoorbeeld een brug gebouwd bij een moeilijke oversteekpunt, of een verharde weg gemaakt zodat jij niet steeds struikelt tussen de bergen. Dit maakt een anders eenzame ervaring ineens eentje van coöperatie en samenhorigheid.

Dit is niet de eerste keer dat Kojima indirect samenwerken heeft gebruikt. In Metal Gear Solid V was er een speciaal evenement die alleen gebeurde als genoeg spelers hun nucleaire wapens onschadelijk maakten. Er is zelfs een tweede fase waar spelers nog steeds voor aan het puzzelen zijn.

Het strands-genre mag dan wel bedacht zijn door Kojima, maar hij is niet de enige of zelfs de eerste die het gebruikt. Denk bijvoorbeeld aan FromSoft en hun Souls-games. Daarin kun je berichten achterlaten die andere spelers kunnen lezen. Geheime deur gevonden? Laat een bericht achter zodat anderen het niet missen. Of lok ze in een val omdat het grappig is. Deze indirecte interactie brengt een verrassende warmte naar een anders duistere wereld.

Persoonlijkheidstests in een leuk jasje

Als je Dispatch of andere games van Telltale Games kent, dan ben je bekend met het percentagescherm. Aan het einde van elk hoofdstuk laat de game weten wat voor keuzes jij allemaal gemaakt hebt, en wat anderen gedaan hebben.

Het is zelfs mogelijk om alleen te kijken naar wat je vrienden gedaan hebben. Dat geeft jullie iets om over te praten de volgende keer dat je elkaar ziet. Je kan het ook gebruiken als een kijkje in hoe mensen die de games spelen denken. Het heeft dezelfde aantrekkingskracht als al die online persoonlijkheidstests.

In het geval van Dispatch zie je ook hoe goed jij de minigame hebt gespeeld ten opzichte van anderen. Deze rare multiplayer-vorm nodigt je uit om te pronken als je goed was, of om opnieuw te proberen als je vrienden net even een tikkeltje boven jou staan.

Leaderboards zijn niets nieuws. De allereerste arcadekasten hadden al een scorebord waar de beste scores op bij worden gehouden. Elkaar op deze manier proberen te verslaan is een leuke manier om elkaar uit te dagen, zonder dat je de game echt samen speelt.

Verbinding zoeken op jouw manier

Rare multiplayer in videogames komt eigenlijk voort uit verschillende manieren om mensen met elkaar te verbinden. Hierdoor zijn er een hoop manieren om connecties te maken met je medegamer, zelfs als je geen zin hebt om met hen in een lobby te springen. Heb jij nog voorbeelden van rare multiplayer die ik niet genoemd heb? Laat dat vooral weten in de comments!