Dat Life is Strange: Reunion uit was, ging volledig aan mij voorbij. Daarom ben ik wat laat met het spelen. Gelukkig ben ik er nu eindelijk ingedoken. Want voor het eerst wordt een Life is Strange-verhaal verdeeld in meerdere delen.
Wat is Life is Strange: Reunion?
De Life is Strange-serie is gemaakt van narratieve avonturen waarin jij uitvogelt wat er aan de hand is en op basis daarvan keuzes maakt. Het zijn ook altijd emotionele rollercoasters waarin je zonder pardon van hot naar her wordt gestuurd en vaak lacht door de tranen heen.
Reunion is, voor het eerst in de serie, een direct vervolg. Je zal Double Exposure en eigenlijk ook de originele Life is Strange moeten spelen om dit deel te waarderen. Sterker nog, spin-off Before the Storm biedt ook een hoop inzicht in waar personages het soms over hebben. Maar de grote lijnen krijg je ook al mee van deel één.
De game is ook een paradepaard voor prachtige indiemuziek. Soms zit die muziek op de achtergrond. Maar er zijn momenten waarop het naar de voorgrond wordt getrokken en jij even wordt ‘gedwongen’ om het in te nemen. Niet dat dit erg is, want het zijn altijd topnummers. Dus neem ze lekker in en geniet even mee.
Dus, wil jij graag meegenomen worden op een emotioneel avontuur? Ben je een terugkerende fan van Life is Strange en wil jij weten hoe het verhaal van Max en Safi zich voortzet? Houd jij van indiemuziek en wil jij je afspeellijst aanvullen met wat toppers? Dan is deze review voor jou.
Iedereen uit de brand helpen
Wat is precies het hoofddoel in Life is Strange: Reunion? Als Max terugkeert na een weekendje weg, staat haar school Caledon in brand. Wanhopig probeert ze de studenten en haar mededocenten te redden, maar ze is te laat. Instinctief grijpt ze de selfie die ze maakte net voordat ze op reis ging om terug te keren naar dat moment. Met haar nieuwe kennis cancelt ze haar trip, zodat ze de brand kan voorkomen.
Er blijkt een hoop te gebeuren in dat weekend en het is aan jou om uit te zoeken wat er allemaal achter zit. Alleen dan kun je ontdekken wat de oorzaak van de brand is en het voorkomen. Dit is niet alleen belangrijk voor het gebouw; er komen ook een hoop mensen om in deze ramp. Er zit dus een hoop druk achter Max.
Dat is lastig, want als je de originele game hebt gespeeld, weet je dat Max bang is voor haar krachten. Niet eens, maar tweemaal veroorzaakte ze ermee een gigantische storm en beide keren verloor ze haar beste vriend. Als je ervoor koos Chloe te redden in het eerste deel, dan is haar thuisstad Arcadia Bay volledig vernietigd. Dit riskeert ze allemaal weer door zover terug in de tijd te springen.
Maar het is gedaan, dus nu kan Max alleen hopen dat het niet nogmaals gebeurt. Gelukkig heeft ze haar krachten bestudeerd met wetenschapper en vriend Moses. Hierdoor kan ze er een stuk veiliger gebruik van maken. Een grote sprong als deze heeft ze in geen jaren gemaakt. Samen hebben Max en Moses wel ontdekt dat ze in ieder geval tot vijf minuten terug kan draaien zonder gevolgen. Dus maak je weer uitgebreid gebruik van deze krachten in de game.
Een bekend gezicht
Het voelt misschien als een spoiler om te zeggen dat Chloe terugkeert, maar het is onmogelijk om over Reunion te praten zonder het hierover te hebben. Bovendien speel je letterlijk de eerste paar minuten als haar. Als je een terugkerende fan bent, dan weet je hoe impactvol dit is voor Max. Ik mag ze dan niet benoemd hebben tot één van de beste videogamestelletjes, maar Max en Chloe zijn wel een iconisch duo. Ik vind ze alleen leuker als vrienden.
Dus, Chloe is terug. Dit kan komen als een grote verrassing. Zeker als jij ervoor koos Arcadia Bay te redden in de eerste game. Maar dat is ook precies het punt: Chloe’s aanwezigheid is een paradox. Daardoor heeft ze ook intense nachtmerries die allemaal eindigen in haar eigen dood. Om uit te vogelen wat er aan de hand is, maakt Chloe haar weg naar Caledon, in de hoop dat Max meer weet.
In Reunion speel je afwisselend als Max of Chloe. Inhoudelijk is er weinig verschil tussen de twee, behalve dat Chloe geen superkrachten heeft. Je zal dus wat zekerder moeten zijn in je beslissingen. Gelukkig maakt het wat minder uit: in de segmenten waarin je Chloe speelt, is het gemakkelijker om informatie te krijgen. Buitenstaanders vertrouwen haar meer, omdat zij een onbekend gezicht is. Ze sluit zich zelfs aan bij de lokale bevolking om zo meer te leren over de protesten.
Er zijn ook momenten waarop jij beiden tegelijkertijd speelt. Dan kies jij voor allebei hoe ze reageren in een gesprek. Dit geeft jou als speler veel ruimte om te kiezen hoe hun relatie zich gaat vormen. Worden ze een stel of zijn ze hele goede vrienden? Vindt Chloe dat haar nachtmerries Max’ schuld zijn, of is ze dankbaar dat ze weer het bestaan in is gebracht? Dat is allemaal aan jou.
Bijkomen van overlevingsschuld
Double Exposure eindigt met het onheilspellende vertrek van Safiya. Ze neemt Diamond met zich mee en gaat op zoek naar meer mensen met krachten. Wat precies haar doel is, dat is onduidelijk. Maar Max verwacht dat er een hoop dingen gaan gebeuren als Safiya terugkeert.
Daar blijkt ze gelijk in te hebben, want ze lijkt wel iets te maken te hebben met die grote brand. Is Safiya de boosdoener? Max wil haar beste vriend niet verdenken, maar ze weet wel dat Safi (zelf)destructieve neigingen heeft als ze ergens boos over is.
Safi is zwaar depressief. Dit komt voort uit een soort overlevingsschuld. Deze schuld is ook een doorlopend thema van de game. Chloe voelt zich schuldig dat Max haar koos boven Arcadia Bay en afhankelijk van jouw keuzes voelt ook Max zich schuldig over Arcadia Bay of Chloe.
Een groot gedeelte van de game gaat om hiermee leren leven om ervan te genezen. Hierin staan Chloe en Safi prachtig tegenover elkaar. De één schuift al haar schuldgevoelens af op Max, terwijl de ander alles internaliseert. Voor allebei wordt er een punt achter hun verhaal gezet. Maar hoe het precies eindigt, dat ligt aan hoe jij hun schuldgevoelens navigeert.
Sterke emoties
De Life is Strange-games zitten altijd vol sterke emoties. Je krijgt haast whiplash van hoe snel je wisselt tussen een dikke grijns op je gezicht of warme tranen van je gezicht wrijven. In Reunion is dat nog steeds zo, al is het misschien minder expliciet dan in de eerdere games.
Veel van Max’ vreugde komt voort uit de plotselinge aanwezigheid van Chloe. Maar hoewel ze zeker aangeeft dat dit een positieve verrassing is, is het vooral aan fans om dit te voelen. Je krijgt niet een mooi hoofdstuk waarin de twee allemaal mooie momenten delen. Daar is geen tijd voor, de brand komt eraan. Wel weet je zelf hoe belangrijk dit is als jij de eerdere games hebt gespeeld.
Dat wil niet zeggen dat deze momenten er niet zijn. Ze krijgen alleen minder tijd. Zeker als Chloe en Max met een boot het meer opgaan, staat mij bij als een scène vol warmte. Maar door de opzet schiet de game hier wel een beetje aan voorbij. Zelfs de chillmomenten, waarin je even reflecteert met een goed muzieknummer, zijn wat schaars.
Dit is waarschijnlijk de grootste zwakte van Reunion. Door de constante druk en het gevoel van urgentie nemen de personages zelden even een moment om alles in zich op te nemen. Terwijl dit juist is waar Life is Strange zo goed in is. De games weten altijd precies hoe ze onze emoties moeten navigeren. Dat geeft het verhaal zoveel meer kracht. Reunion is hier nog steeds net zo goed in, er is alleen wat minder aandacht voor.
Meesterlijke muziek
Deze emoties worden begeleid door de uitstekende muziekkeuze. Er is vaak een nummer aan het spelen op de achtergrond dat niet alleen heerlijk is om naar te luisteren; het past ook altijd perfect bij de toon van het moment. Hierdoor is de toon altijd duidelijk.
Het gros van de nummers is rustig, zachtgesproken en etherisch. Maar er zijn zeker ook een paar hardere nummers die ik zeker kon waarderen. Deze nummers zijn duidelijk door Chloe in de afspeellijst gezet. Zij managet Drugstore Makeup, een ruige meidenband die trouwens is mede opgericht door mijn persoonlijke favoriet: Steph Gingrich. Helaas is die zelf uit de band gestapt voordat Reunion begint.
Life is Strange: Reunion is een uitstekende plek om wat nummers te vinden voor jouw afspeellijst. Er zitten helemaal geen missers tussen. Bovendien laat de game je soms even vol genieten van de muziek. Af en toe krijg je de kans even te zitten en na te denken. Terwijl Max of Chloe dan even goed nadenkt, wordt de muziek lekker opgekrikt. Je kiest zelf wanneer je opstaat en er is helemaal geen haast.
Het is leuk om deze muziek weer te ervaren door de oren van een audiofiel. Chloe leeft voor muziek en heeft daarom een speciale waardering voor wat ze om zich heen hoort. Zeker als ze in de bar is en zij het daadwerkelijk kan horen, voegt dit best wat toe. Het doet een beetje denken aan de Wavelengths-DLC van True Colors.
Life is Strange Reunion: een waardige reunie
Reunion is niet het beste deel van de serie. Maar het is nog steeds een Life is Strange-game. Zeker als je het ziet als deel van een geheel samen met Double Exposure, is de game absoluut het spelen waard. Het is jammer dat de tijdsnood vooral de mooie momenten waar de games altijd zo goed in zijn opslokt. Maar het thema van overlevingsschuld is goed gedaan en de muziek is weer helemaal het luisteren waard.
Oordeel: 8,0
Voordelen
- Max en Chloe zijn weer samen
- Heerlijke emoties
- Een moeilijk thema wordt goed behandeld
- Uitstekende muziek
Nadelen
- Voorkennis van eerdere games is noodzakelijk
- Door tijdsdruk minder tijd voor mooie momenten
Geef een reactie