Nine Sols review – Meer zonnen, meer vreugde

Deze maand krijgen PlayStation+-gebruikers onder andere Nine Sols cadeau. Ik wou de game al een tijdje uitproberen, dus ik ben er meteen in gedoken. Is deze pittige metroidvania jouw tijd waard? Lees daarvoor gauw verder!

Wat is Nine Sols?

Nine Sols is een 2D metroidvania die sterk doet denken aan Hollow Knight (Silksong). Je vecht en platformt jouw weg door verschillende gebieden en uitdagingen. Gaandeweg krijg je nieuwe krachten die je helpen sterkere vijanden te verslaan en nieuwe gebieden te bereiken, waardoor teruggaan naar eerdere gebieden wordt aangemoedigd.

Jij speelt als Yi, een Solarian die om mysterieuze redenen is verbannen uit New Kunlun. Yi spendeert twee jaar in een mensendorp om bij te komen, voor hij terugkeert naar New Kunlun voor wraak. Om dat te doen heeft hij de toegangssleutels, of Sols, van de leden van de raad nodig. Dus gaat hij achter de machtigste leden van zijn volk aan.

Laat je niet op het verkeerde spoor zetten door de schattige vormgeving; deze wereld is duister. Dat maakt de game meteen duidelijk in de introductie, als Yi zwaar verwond aan een klip hangt terwijl een figuur over hem staat. Dat is pas het begin: al gauw leer je dat de Solarians mensen behandelen als vee en dat de gekozenen helemaal niet met ze komen leven in de hemel. In plaats daarvan worden ze geslacht.

Ben jij toe aan een pittige uitdaging? Hou jij van de manier waarop metroidvania-werelden zichzelf langzaam maar zeker blootgeven? Wil je moeilijke thema’s zoals sterfelijkheid en gevolgen verkennen in videogamevorm? Dan is deze review voor jou!

Langzaam maar zeker

Zoals dat gaat in metroidvania’s, heb je in eerste instantie tot weinig plekken toegang. Alles is beschermd achter muren die je nog niet kapot kan slaan, sloten die je nog niet kan openen en platformen die nog te ver zijn om naartoe te springen. Je zal eerst wat krachten vrij moeten spelen voor je deze plekken kan verkennen. Elke keer dat je iets nieuws kan, worden gebieden waar je al geweest bent in een nieuwe context gezet. Ineens weet je wat je moet met iets dat je veel eerder een keer zag.

Nine Sols geeft je meestal twee kanten die je op kan gaan. Uiteindelijk moet je ze allebei doen, maar de volgorde maakt niet zoveel uit. Beide richtingen geven je een nieuwe aanval of vorm van traversie die je kan gebruiken om geheimen te ontdekken. Nu kun je niet alleen verder in het verhaal, je hebt ook een reden om eerdere plekken opnieuw te bezoeken. Wie weet wat voor geheimen daar nog verborgen lagen achter deuren die nu net voor je open zijn gegaan. Hierdoor blijf je lekker experimenteren en zoeken naar geheimen.

Een zwaktepunt waar sommige metroidvania’s onder lijden, is dat je soms een beetje de draad kwijtraakt van waar je heen moet en of er nog geheimen zijn in een gebied. Het is een moeilijke balans om te vinden, want je wil spelers wel zelf laten verkennen. Sommige games lossen dit op met markeringen die je zelf op de kaart kan plaatsen als herinnering dat je iets hebt gevonden dat je nog niet kon oplossen. Je hoeft ze niet te gebruiken, maar ze zijn wel erg fijn als je ermee begint te spelen.

Hier is een simpelere oplossing. Elk gebied heeft een ‘chip’ die je kan kopen (of stelen). Als je die eenmaal hebt, dan wordt er op de kaart aangegeven hoeveel schatten en andere verzamelobjecten er nog te vinden zijn. Waar die precies zijn? Dat mag je lekker zelf uitzoeken. Dit werkt aan de ene kant goed voor het afstrepen van gebieden. Aan de andere kant was een systeem van markeringen die je zelf mag plaatsen wel fijn geweest. Want in welk gebied ik dat ene platform zag, dat weet ik uren later echt niet meer.

Brute gameplay

Vechten in Nine Sols is niet gemakkelijk. De eerste paar vijanden zijn simpel genoeg, maar al gauw word je flink uitgedaagd. Zeker als je aankomt bij de eerste minibaas. Die eisen dat je de mechanieken van de game aardig onder de knie hebt. Zelfs de nieuwe die net aan je zijn geïntroduceerd.

Het voelt best wel alsof deze game is voor Hollow Knight wat Sekiro is voor Dark Souls. In plaats van alles ontwijken, zul je namelijk goed om moeten leren gaan met de pareerknop. Dat is de voornaamste manier om aan Qi te komen, en dat heb je nodig voor je krachtigste aanvallen. Vervolgens krijg je vijanden met aanvallen waar je overheen moet springen of op moet laden om tegen te verdedigen en de cirkel is rond, waardoor je echt op moet blijven letten.

Dit pareren voor Qi heeft wat weg van het ademsysteem in Grime. Je kan wel door de meeste aanvallen heen rollen, maar het spel moedigt je aan wat risico’s te nemen. Die sterke aanvallen ga je nodig hebben om gevechten sneller af te ronden. Anders zijn er meer aanvallen die jij zelf moet vermijden, wat uiteindelijk misgaat. Door dit actieve verdedigen voelen de gevechten dynamisch en spannend. Zeker als je de timing van aanvallen door begint te krijgen en je vol zelfvertrouwen baasgevechten ingaat.

Aan het begin komt de game je een beetje tegemoet. Als je iets te vroeg bent met pareren, dan krijg je namelijk nog steeds Qi, terwijl je de schade omzet naar ‘internal damage’. Als je een tijdje geen klappen vangt, dan krijg je die levenspunten weer terug. Maar vergis je niet: ik worstelde absoluut meer met de gevechten in Nine Sols dan in Silksong. Je moet dus wel een beetje van uitdaging houden. Soms ligt het een beetje te hoog. Bij sommige baasgevechten kun je best even vastzitten.

Simpel platformen

Het platformen staat een beetje in contrast met de combat. Het is namelijk aardig simpel. Wat uitzonderingen daar gelaten, je wordt zelden uitgedaagd door het terrein zelf. Zelfs de moeilijkere klim-en-klautersegmenten zijn niets in vergelijking met wat je vindt in andere metroidvania’s.

Dit komt deels omdat je in dat opzicht eigenlijk best overpowered bent. Je sprongen zijn hoog en exact, terwijl je al best gauw de optie krijgt te ontwijken in de lucht voor meer afstand. Ook kun je tegen de helft van de muren die je tegenkomt opklimmen. Tegen de tijd dat je de extra sprong krijgt, voelt die eigenlijk een beetje overbodig op wat specifieke plekken waar het nodig is na.

Dat is niet per se slecht. Metroidvania’s onderhouden een bepaalde balans tussen combat en platformen. Ori is een beetje het extreme uiteinde wat betreft springen en klimmen, terwijl het vechten wat simpeler is. Hollow Knight zit aardig in het midden, terwijl Nine Sols dus meer neigt naar uitdagende gevechten. Voor jou is het daarom meer een vraag van waar je uitgedaagd wil worden.

Wat wel bijzonder is, is dat je wel behoorlijk acrobatisch bent tijdens gevechten. Omdat je voor veel aanvallen moet springen, en dat ook nog eens moet combineren met ontwijken of pareren, sta je zelden stil. Zelfs als je niet van plan bent om in de lucht te blokkeren, zijn veel aanvallen te vermijden door eroverheen te springen. Hierdoor voelt Yi echt als een kungfumeester.

De thema’s van Nine Sols

Het verhaal van Nine Sols wordt heel langzaam onthuld. Je zit tientallen uren in het spel voor je weet wat Yi’s doel is, laat staan wat er verder aan de hand is. Je zal er ook voor moeten werken, want voor het ‘ware einde’ moet je bijna alle verborgen verzamelobjecten vinden. Maar dat betekent niet dat er geen duidelijke thema’s zijn.

Het centrale thema van de game is sterfelijkheid. Zowel het accepteren van je eigen dood als het verlies dat je geleden hebt, loslaten. Dit staat in contrast met de zoektocht naar onsterfelijkheid van de Solarians. Daarnaast hebben ze onsterfelijke soldaten gemaakt die al hun verstand kwijt zijn. Ook legt het de gevolgen van technologische progressie boven alles. Er is haast geen einde aan wat de Solarians kunnen met hun machines, maar daardoor branden ze wel door hun grondstoffen heen. Dat is erg relevant in deze eeuw van AI.

Tijdens de gameplay merk je niet heel veel van deze onderwerpen. Ze zijn zeker aanwezig, maar ze vallen een beetje naar de achtergrond. Het duurt eigenlijk te lang voor we weten wat Yi probeert te bereiken, anders was het een stuk duidelijker geweest.

Toch doen de cutscenes genoeg om ze alsnog naar voren te trekken. Het ligt er misschien een beetje dik bovenop, maar de game gaat best goed om met deze moeilijke onderwerpen. Wat je ook doet, op een gegeven moment ga je dood. Pas als je dat accepteert, kun je rust vinden. De verleidelijke kracht die technologie heeft, is duidelijk. Maar Nine Sols ontkent ook niet dat het behulpzaam kan zijn. Zolang je maar een balans vindt.

Nine Sols: Het spelen waard?

Nine Sols is een heerlijke metroidvania met een zware focus op gevechten. Het platformen is wat aan de simpele kant, maar daar krijg je lekker uitdagende en dynamische baasgevechten voor terug. Wel ligt de uitdaging soms net wat te hoog. Ook zou een manier om notities te maken op de kaart helpen met het terugvinden van eerder ontdekte geheimen waar je eerder niet bij kon. Maar dat is een kleine ergernis voor een game die verder heerlijk speelt.

Oordeel: 8,0