Ik zeg waarschijnlijk al dertien jaar dat Dishonored één van mijn favoriete games is. Maar zou ik dat nog steeds vinden als ik de game nu speel? Tijd voor een nostalgietrip!
Wat is Dishonored?
Dishonored is een toegewijde stealthgame. Het is dus niet als extraatje toegevoed, in plaats daarvan zijn er een hoop systemen om ongezien te blijven. Denk aan door sleutelgaten loeren, om de hoek kijken en magie om alles gemakkelijker te maken.
Het is ook een immersive sim, wat betekent dat Dishonored een game is die draait om jouw keuzes. Je missie is meestal om iemand of meerdere iemanden te vermoorden, maar er is altijd een alternatieve manier om het probleem op te lossen zonder iemand om te brengen. Hoe je problemen aanpakt en wat je onderweg verder doet heeft invloed op latere levels. Als je bijvoorbeeld het geneesmiddel van een gang vergiftigt, dan kom je in latere missies een stuk meer besmette mensen tegen die iedereen om zich heen aanvallen. Maar als je het niet doet mis je een kostbare rune!
Wat is het verhaal? Dishonored speelt zich af in de stadstaat Dunwall, een steampunkachtige wereld met machines die worden aangedreven door walvisolie. Dunwall wordt bestookt door ‘The Weeping’, een plaag die wordt verspreid door ratten en mensen aggressief maakt. Terwijl de keizerin wanhopig zoekt naar een geneesmiddel om haar volk te helpen, wordt ze vermoord door een paar hoge officieren die gebruik willen maken van de chaos om de macht te grijpen. Jij wordt geframed voor haar moord, maar weet te ontsnappen voor je executie.
Jouw missie is om de gekidnapte prinses te redden en vrede te herstellen, maar je mag in plaats daarvan ook focussen op wraak. Daarvoor sluip je langs de bewaking en schakel je de samenzweerders uit wanneer zij dat het minst verwachten. Hoe je dat aanpakt bepaalt hoe het afloopt voor Dunwall.
Ongezien met schone handen
Dishonored biedt je de optie om je problemen met geweld op te lossen. Je hebt een zwaard en een pistool, en later krijg je ook magie die korte metten maakt van je vijanden. Maar ik kies altijd voor schone handen.
Dat betekent dat een hoop wapens en krachten praktisch onbruikbaar zijn. Soms voelt dat een beetje zonde, aangezien zeker de krachten heerlijk kunnen zijn om te gebruiken. Vijanden van balkonnen duwen met een windvlaag, of een zwerm ratten oproepen die alles en iedereen om zich heen (behalve jou) opeten is een uitstekende manier om je lekker machtig te voelen.
Maar als een spook door de straten gaan voelt op zijn eigen manier ook goed. Je moet wel een stuk meer geduld hebben, maar de patronen van de bewakers uitvogelen en zwaktes in hun patrouilles vinden zorgt ervoor dat jij je echt voelt als een professionele ninja. Er is een speciale achievement die je alleen krijgt als je het hele spel ongezien blijft door wachters, wat een behoorlijke uitdaging is die absoluut de moeite waard is.
Wat jouw plan van aanpak ook is, de gameplay van Dishonored voelt verrassend goed voor een game die al dertien jaar oud is. Ik ben een groot fan van het stealthgenre en hier komt die liefde vandaan. Het is jammer dat er zo weinig toegewijde sluipspellen zijn, want het kan zoveel beter dan het optionele verstoppen dat vaak in moderne RPG’s zit.
Een tikkeltje minder
Het voelt soms wel een beetje zonde hoe de krachten een hoop andere systemen overbodig maken. Ik had het eerder over door sleutelgaten loeren en om de hoek kijken. Deze acties gebruik je eigenlijk alleen als je ontsnapt uit de gevangenis. Vrijwel direct daarna krijg je namelijk een kracht waarmee je niet alleen door muren kijkt, je ziet ook het blikveld van personages, zodat je precies kan zien waar je moet zijn om hun zicht te vermijden.
Dat is een beetje jammer, want er was een zekere charme aan de langzame, voorzichtige benadering die je hebt voor je gewoon weet wat aan de andere kant van een deur is. Ik zou ervoor kunnen kiezen om de kracht niet te gebruiken, maar dat voelt dan juist weer alsof ik mezelf onnodig in de voet schiet.
Arkane Studios zag hier duidelijk ook het nut van in, want in Dishonored 2 heb je de optie de invloed van The Outsider te weigeren en het hele spel te spelen zonder krachten. Maar in het origineel was dat niet mogelijk.
Daar moet ik ook wel bij zeggen dat de krachten erg lekker zijn. Zeker blink, waarmee je een korte afstand teleporteert zonder geluid te maken, is heerlijk. Elke keer dat je direct achter een wachter verschijnt is hilarisch, en je gebruikt het ook om verder onbereikbare plekken te verkennen. Later kun je zelfs de tijd stopzetten en andere personages tijdelijk bezitten als een spook.
Heerlijk mysterieus
Het sluipen is leuk, maar de voornaamste reden dat mijn voorkeur gaat naar Dishonored en niet het vervolg, dat is hoe mysterieus alles is. De game presenteert je met zoveel vragen waar je nooit een concreet antwoord op krijgt. Als je meer wil weten, dan zul je alle teksten in het spel moeten lezen en zelf wat conclusies trekken.
De voornaamste drie mysteries draaien om The Outsider, de plaag en jouw relatie met de keizerin en haar dochter. The Outsider bezoekt je in een droom een geeft je de magische krachten. Maar wie is hij, en waarom helpt hij jou? De Whalers, de moordenaars die werden ingehuurd om de keizerin om te brengen, hebben dezelfde krachten, dus je weet dat hij hen ook bijstaat. Wat is het doel?
Jesamine Kaldwin, de keizerin van Dunwal, lijkt erg gehecht te zijn aan jou, haar persoonlijke lijfwacht. Ook weet niemand wie de vader is van Emily, haar dochter. Wel lijkt ook zij een sterke band met je te hebben. Zijn jullie in het geheim een gezin? Het helpt niet dat hoofdpersonage Corvo nooit zijn persoonlijke gevoelens uit.
Dan heb je de plaag. Als je brieven en dagboeken leest, dan begin je te twijfelen of het wel een natuurlijke verschijning is. Werd de plaag met opzet versprijd, en door wie? Deze mysteries geven zoveel diepgang aan de wereld van Dishonored, terwijl ze allemaal op de achtergrond blijven. Je kan op onderzoek gaan, maar dat is nooit nodig voor een missie.
Verouderd beeld?
Dishonored kwam origineel uit voor de PlayStation 3, dus je kan er donder op zeggen dat het visueel wat is verouderd. Maar tot mijn verrassing is dit veel minder dan je zou denken.
Dat komt omdat de game niet hyperrealistisch probeert te zijn, maar gaat voor een bepaalde stijl. Het werd zeker opgepoetst in het vervolg, maar ik stoorde mij zelden aan het verouderde uiterlijk. Sterker nog, het had wel wat.
Je kan de veroudering het beste zien in de gezichtsuitdrukking en haar van de personages. De gezichten voelen vaak wat onnatuurlijk omdat tracking nu aanzienlijk is verbeterd. Het haar lijkt eigenlijk niet op haar, er is een sterk gebrek aan tekstuur. In plaats daarvan lijkt het meer op een gekleurde hoed.
Sommige teksturen van muren of gronden zijn ook een beetje te egaal. Maar de steampunk-achtige wereld komt ondanks dit alsnog behoorlijk tot leven. De machines maken de wereld vreemd, terwijl de sombere setting niet benadeeld wordt door de iets zwakkere graphics.
Onhandige controls
We zijn ver voorbij de tank controls van Resident Evil of Tomb Raider, maar de besuring van Dishonored voelt nog steeds een beetje ouderwets en onhandig. Misschien is het anders op een controller, maar op mijn toetsenbord stonden de knoppen soms wel wat ver uit elkaar.
Om iemand uit te schakelen zonder ze te vermoorden gebruik je control, helemaal in de linker onderhoek van mijn toetsenbord. Dat terwijl mijn linkermuisknop vrijwel volledig ongebruikt blijft. Daarmee zwaai je namelijk je zwaard, maar die is haast nutteloos als je niemand wil doden.
Gelukkig kun je in het menu de knoppen behoorlijk aanpassen. Ik verplaatste het zwaard naar control, aangezien ik die alleen af en toe gebruik om wat glas of planken te breken, zette magie en gadgets op de linkermuisknop omdat ik die het meest gebruik en zette wurgen op de rechtermuisknop.
Met mijn aanpassingen voelde alles een stuk soepeler. Het is daarom erg fijn dat de besturing zo aanpasbaar is. Dat is zelfs voor moderne games zeker niet altijd het geval.
Het (her)spelen waard?
Dus, is Dishonored het herspelen waard? Absoluut! Natuurlijk is de game in sommige aspecten wat verouderd, maar het heeft zijn plek als één van mijn favoriete spellen na het herspelen niet verloren. Wil je toch dat alles er wat mooier uitziet, dan kun je dat aardig gemakkelijk fiksen met wat mods.
Geef een reactie