Het einde van onze civilisatie is een populaire trope, maar die wordt wel vaak heel anders opgevat. Misschien is de mensheid volledig uitgeroeid, maar lijkt de planeet juist op te bloeien. Of misschien komen we na een tijdje weer bij en vormen we een volledig nieuwe samenleving. Als voorbeeld heb ik hier vijf post-apocalyptische gamewerelden die het net even wat anders aanpakken.
Fallout
Hoe eindigt de wereld volgens Fallout? Met een nucleaire oorlog tussen Amerika en China. In Fallout 4 maken we dit zelfs voor het eerst in levenden lijve mee. De bommen vegen vrijwel al het leven op aarde uit en wat overleeft, muteert op vreemde en afschuwelijke manieren in bijna onherkenbare wezens. Maar wij mensen zijn net kakkerlakken: we hebben het overleefd en vormen zelfs in deze post-apocalyptische wereld een nieuwe samenleving.
Goed, deze samenleving ziet er wel heel anders uit. Er is geen overheid meer die ons regels oplegt, waardoor het een beetje een zooitje ongeregeld is. Het gaat een beetje richting het Wilde Westen. Elke nederzetting heeft zijn eigen regels en verschillende facties vechten over controle van gebieden.
Het leven is een stuk gevaarlijker. Zelfs als je in een stad woont en de straling en gevaarlijke monsters weet te vermijden, loopt iedereen met wapens rond. Ook zijn grondstoffen schaars. Je zal met regelmaat dubieus water moeten drinken of een niet al te schone Stimpak moeten gebruiken om van een verwonding te genezen.
Daarom is er een hoop galgenhumor in de wereld van Fallout. Als het leven zo regelmatig zo abrupt ophoudt, dan moet je erom kunnen lachen. Anders is alles te deprimerend. Een beetje doordraaien, dat is een noodzakelijke overlevingstechniek.
Horizon
In Horizon Zero Dawn ontdek je die het AI is dat een einde bracht aan de mensheid. Jij en ik weten allebei dat AI daar lang niet slim genoeg voor is, maar ook voor ons is het verre van een vriend. Dus het is niet al te moeilijk om je in te beelden dat we op het pad naar het einde zitten.
Ondertussen is het leven weer teruggekeerd en heel eerlijk: het is prachtig. De natuur heeft alles weer teruggenomen en zelfs de mensen lijken een stap terug in de tijd gezet te hebben naar stammen. Ze hebben meer respect voor de wereld om hen heen en leven in harmonie. Ik zou hier niet kunnen overleven, maar ik vind het wel mooi.
Wel vreemd is dat er overal dierachtige machines zijn. Waar die vandaan komen en wat ze aan het doen zijn, dat ontdek je gedurende de game. Voor nu jagen de mensen op ze, om van de materialen wapens, huizen en meer te maken. Deze post-apocalyptische wereld heeft dus een vreemde mix van technologie en natuur.
Is alles perfect? Natuurlijk niet. Er zijn conflicten tussen verschillende stammen en de machines kunnen best gevaarlijk zijn. Maar de echte dreiging, dat is nog steeds de AI. Die lijkt weer te ontwaken en begint opnieuw aan het doel om al het leven weg te vagen. Dat is best wel vervelend.
Pokémon: Pokopia
Stel je voor: je wordt wakker en alles en iedereen is weg. Aan de vervallen gebouwen te zien is dit geen recente ontwikkeling, maar je hebt geen idee waarom dit allemaal gebeurd is. Zou jij dan vrolijk je handen ineen slaan en er werk van maken om weer nieuw leven in de wereld te blazen? Zo ja, dan ben jij net de Ditto van Pokémon: Pokopia.
Wat blijkt? Een hoop Pokémon leven nog. Ze zitten alleen verstopt. Door habitats voor ze te maken, scharen zij zich met genoegen aan in jouw nieuwe samenleving. Maar de mensen, die zijn nergens te bekennen. Zelfs je mede-Pokémon weten niet waarom die weg zijn. Maar misschien zijn zij net als de rest en verschijnen zij weer als de wereld weer een fijne habitat voor ze is.
Heel eerlijk gezegd zijn die mensen nergens voor nodig. Onder Ditto’s leiding bouw je in verrassend tempo een gemeenschap van vrolijke Pokémon. Oké, dus ze zijn een beetje afhankelijk van jouw harde werk en ingenuïteit om hun omgeving comfortabel te maken. Maar wat zouden de mensen daaraan bijdragen? Gewoon achterwege laten, zeg ik.
Dit is veruit de vrolijkste post-apocalyptische wereld op deze lijst. Ditto mist hun trainer, maar als je vraagt of die het naar hun zin heeft, antwoordt die met volle teugen: “Ja!” Ik durf zelfs te zeggen dat dit een fikse verbetering is op de wereld waarin mensen Pokémon dwongen om met elkaar te vechten. En het kan mij niet schelen hoeveel GameFreak claimt dat ze dat leuk vinden!
Splatoon
Hier is nog iets dat bekend klinkt: in de post-apocalyptische wereld van Splatoon waren er een aantal oorzaken voor het einde van de wereld. Allereerst was er klimaatverandering. Wetenschappers waarschuwden dat dit een significante verhoging van het zeeniveau zou veroorzaken. Maar in plaats van actie te ondernemen, besloten de mensen dat het tijd was om oorlog met elkaar te voeren. Een nucleaire bom op Antarctica was de laatste druppel die de emmer deed overvloeien: gigantische golven slokken al het leven op de oppervlakte op.
Is dit wat duister voor een serie games waarin twee teams proberen zoveel mogelijk van het speelveld in hun kleur te schilderen? Jazeker. Is dit het einde waar wij nu zelf naartoe aan het werken zijn? Ja, waarschijnlijk wel. We kunnen alleen hopen dat we zelf dit einde niet mee gaan maken.
Gelukkig is er nieuw leven om onze plek in te nemen. De Inklings en de Octolings zijn geëvolueerde inktvissen en octopussen met vergelijkbare intelligentie als de onze. Helaas maken ze ook dezelfde fouten: ze beginnen een oorlog met elkaar als het waterniveau weer begint te klimmen. Maar aan het einde van Splatoon 2 weten de twee eindelijk de handen in elkaar te slaan en samen te werken.
De teamgevechten die we spelen in Splatoon zijn daarom geen bloederige gevechten, maar een speelse viering van hun geschiedenis. Wel moeten zowel de Octolings als de Inklings een hoop Salmonids bestrijden. Die zijn net zo slim, maar door culturele verschillen bestrijden deze twee volken elkaar. Het lesje is dus duidelijk niet geleerd… Zelfs in de aankomende Splatoon Raiders zijn ze de voornaamste vijanden.
The Last of Us
De eerdere post-apocalyptische werelden op deze lijst zijn duister, maar ze hebben wat speels. Datzelfde geldt niet voor The Last of Us. Dit is een bittere wereld waarin zelfs de kleinste sprankjes hoop gauw gedoofd worden. Dus bereid je maar vast voor op wat duistere thema’s.
Het begint allemaal als sommige mensen zich ineens agressief beginnen te gedragen. Ze vallen anderen aan en als hun slachtoffers sterven, staan die ineens weer op. Maar dan net zo agressief als hun aanvallers. De zombies nemen in rap tempo de wereld over, tot er nog maar een paar nederzettingen overblijven die nog relatief veilig zijn.
De overlevenden hebben allemaal familie en vrienden verloren, dus er is een hoop leed. Sommigen, zoals de Fireflies van deel één, proberen hier een einde aan te brengen door een geneesmiddel te vinden of op zijn minst mensen immuun te maken. Anderen vinden dat ze door al het leed het recht hebben om te grijpen wat ze willen, met alle geweld dat daarbij komt kijken.
Dit is geen wereld voor helden. Daarom speel jij ook niet als eentje. In plaats daarvan probeer je simpelweg te overleven. Als er ruimte voor is, dan doe je wel eens iets goeds. Maar meestal moet je vooral aan jezelf denken. Voor elk beetje geluk moet je hard werken, en vervolgens is het nog moeilijker om het vast te houden.
Een post-apocalyptisch einde
Dit waren vijf heel verschillende post-apocalyptische werelden die bewijzen dat we er allemaal anders naar kijken. Wat denk jij, welke versie gaat uitkomen? Of heeft een andere game het beter voorspeld? Laat het vooral weten in de comments!
Geef een reactie